:: بزرگداشت زندگی، نکوداشت روایت شخصی
:: حقیقت امری خانوادگی است
:: حق متفاوت بودن حق پایه و عام است و استثنا هم ندارد
:: یک روز به یاد ماندنی برای ایرانیان
:: منطق الطیر رسانه های خرد
:: رسانه ای که درماندگی را پس می زند
:: تاریخ با هیجان ساخته می شود
:: برای اینکه ایران خانه خوبان شود
:: نگرانی، تاثر، خوشحالی
:: بعضی از این چهره ها بیش از 10 هزار دلار کمک کرده اند
:: بگو مگو با نیکان
:: مناظره در باره مناظره
:: رسانه و ضدرسانه در ترور
:: انکار قتل بدتر از قتل است
:: یک روز شرم آور در روزنامه نویسی ایران
:: چرا بی بی سی کافی نیست؟
:: اندیشه و هنر جنبش
:: به توپ بستن اعتماد ملی
:: جنبش همان رسانه است
:: پیدا کردن نقطه تعادل در بیطرفی
:: باستان شناسی خبر 18.5 میلیارد دلاری
:: رسانه ملی-همگانی نه لنینی
:: جنبش رسانه خود را می خواهد
:: عدم خشونت يعنی طرد اوباشيگری، حزب الله بازی و کيهان نويسی
:: بی بی سی را بی اعتبار نکنیم
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
January 14, 2012  
ایرج گرگین غم رسانه خورد تا مرد  
 
دوستان روزنامه نگار (و غیرروزنامه نگار هم) بیایید با خود روراست باشیم. ما درگذشتنامه نویسی بلد نیستیم. به همین سادگی. دلایل اش زیاد است. دلیل دم دستی اش این است که روزنامه نگار جماعت در دقیقه اکنون یا ترجمه ای است یا کپی-چسبان. مصاحبه گری هم هست که خود مصیبتی دیگر است. ظاهرا چهارمی ندارد. مگر شذ و ندر. یعنی حکم معدوم دارد. و طبیعی است که با این دو سه هنر که ما را ست تالیف نمی شود کرد. وقتی متنی جلومان نیست که ترجمه اش کنیم و وقتی چیزی نداریم سر هم کنیم در می مانیم که چه بنویسیم. با آدم مرده هم که مصاحبه نمی شود کرد. بنابرین شیوه نامه درگذشتنامه نویسی ما یعنی ردیف کردن سالها به همان صورت خام که نمی دانم کجا یاد گرفته ایم. یا یک مصاحبه مرده و بی خون. در همان خام نگاری داده ها هم مشکل داریم. می دانید چرا؟ به دلیل اینکه سخت مان است چک و کنترل کنیم. اصلا کار ما، ما جماعت را هول هولکی بار آورده است. اگر توانستیم ظرف دوثانیه سر و ته چیزی را هم آوریم درست است ولی اگر نیاز باشد به تحقیق و بررسی و کمی عمیق تر منابع را بررسی کردن مثل جغد می شویم. نطق مان کور می شود و فقط دقت می کنیم. یعنی بربر نگاه می کنیم به صفحه ای که باید پرش کنیم. و پر می شود آن صفحه از اطلاعات بی مایه. و این بر می گردد به یک خصلت عام ما و مردم ما. جمع آوری داده ها را بلد نیستیم. اطلاعات مان همیشه کلی و مثالی و دور و مبهم و ارسطویی و اسطوره ای است. جان مان گرفته می شود اگر بخواهیم یک چیز را دقیق بنویسیم. از تازه کارمان تا استادهامان.

نتیجه اش؟ نتیجه اش می شود اینکه اگر کسی درگذشتنامه هایی را که ما در رسانه های فارسی خاصه رسانه های پرهنر برون مرز نوشته ایم جمع کند حیرت می کند از اینکه اینقدر در باره زنان و مردان بزرگ و نامدار خود پرت و پلا نوشته ایم. ما آدمها را هدر می دهیم. حیف می کنیم.

ایرج گرگین تازه ترین قربانی ما ست. مرد نجیبی بود ورنه باید حکم می داد که کسی از همکاران حق ندارد در باره من درگذشتنامه بنویسد. اگر این قدردانی است لطفا قدر ندانید.

از صبح که همینطور وبسایتها و رسانه ها مشغول صدور خبر و درگذشتنامه هستند و ملت شریف در فیسبوک در حال پاس دادن آنها به یکدیگر دارم می شمارم غلط هایی که مرتکب می شویم. حالا بماند که اصلا دوست روزنامه نگاری خبر داد که چه نشسته اید که بسیاری روزنامه نگاران هستند که نمی دانند ایرج گرگین کیست! لابد برای همین است که اهمیت مرگ او را هم نمی دانند. روزنامه نگاری ما کوزه ای است که از آن همان برون تراود که در آن هست یا نیست. حالا من بیایم بپرسم در این که نوشته ای چه سودی هست؟ اصلا اگر در مرگ کسی ننویسیم که اهمیت اش چه بود چه گفته ایم؟ هنر گرگین چه بود؟

اما وقتی در متن ات غلط داری اصلا می رسیم به این که از تو توقع کنیم هنر گرگین را بشناسی و بازگویی با فصاحت و زبان دری درست؟

آدمها در میان ما می میرند با خدمات بسیار که کرده اند و می روند بی آنکه آنها را بشناسیم. حتی وقتی پیشکسوت حرفه ما باشند. ما چگونه مردمی هستیم؟

هیچ جای تعجب است که بهترین مصاحبه با او را که خود بهترین مصاحبه ها را کرده یک ناروزنامه نگار کرده است؟ هیچ تعجب است که سازمانی که باید او را بهتر از همه بشناسد نمی داند سال آغاز به کارش کی بود؟ و یعنی اصلا تاریخ خود و رسانه خواهر خود را هم نمی داند زیرا که او ایشان را بنیاد کرده بود! و چرا چهار نفر را پیدا نکرد که او را بشناسند و از او بدرستی و با دقت حرف بزنند؟ یعنی در این 50 سالی که او به کار رسانه مشغول بود 50 نفر نماندند که 5 نفرشان از او درست یاد کنند؟

ایرج گرگین از معدود رسانه پردازان بنیادگذار بود. چند رسانه را در عمرش از صفر شروع کرده باشد خوب است؟ یکی ش را من و تو راه انداخته بودیم سر به عرش می ساییدیم. و او اینهمه را با فروتنی کرد و پیش برد و کارها کرد و موثر بود و ما توان یک درگذشتنامه نوشتن از او نداریم.

Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
آدرس دنبالک اين نوشته
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/6165
نقد و نظر

آقای جامی، شما که رادیو زمانه را از ایشان به ارث بردید، لطفا سوگنامه ایشان و رادیو زمانه را با هم بنویسید، با رعایت تمام نکات زبان دری و بدون دری وری (که سایر نویسندگان را به آن محکوم کردید).

-------------
امیدوارم یک دو تن از دوستان که به ایشان بسیار نزدیک بوده اند این وظیفه را بر عهده بگیرند. شاید هم من نوشتم. ولی ترجیح می دهم به روندها و روشهای رسانه ای بپردازم. مثل اینکه چطور می شود یک خزانه از زندگینامه های بزرگان و نامداران و فعالان فراهم کرد با مشارکت خود ایشان تا وقتی از جهان می گذرند منبع روشنی برای شناخت آنها باشد. - م.ج

Posted by: Anonymous at January 14, 2012 2:57 PM



خوب بود خودتون یه توضیحی میدادین

-------
والله گفتم تا دوستان بدانند. قصد باز کردن مطلب و نام بردن یک به یک نداشتم. هر کس به کار خویش بنگرد می بیند که کجا را نادرست نوشته است اگر بنگرد. - م.ج

Posted by: Anonymous at January 14, 2012 11:00 AM



آقامهدی عزیز!
دیشب که خبر فوت ایرج گرگین را شنیدم، دو سه خط کوتاه نوشتم همراه لینک «شازده کوچولو» که دوست عزیزم علیرضا افزودی سریع گذاشت روی «راوی...» و نوشتم که مطلبی خواهم نوشت همراه یادداشت زیبایی که از آن مرحوم به یادگار دارم... حالا، با خواندن این حرفهای تو، با خودم فکر کردم آیا تاکون، این بقول تو درگذشتنامه هایی که من نوشته ام برای دوستان نکند بد بوده؟ یا این کاری که میخواهم بکنم نکند درست نباشد؟ بعد فکر کردم صرفِ «یاد دوست» را زنده کردن، به هر بهانه، بد نیست؛ اشکال آنجاست که نادرست بنویسیم یا بی ربط... زنده باشی!

-------------
نه ناصر عزیز. اشاره من به رسانه ها ست. به نظرم کسانی که داوطلبانه کار می کنند و از روی عشق و علاقه می نویسند به دلیل احترامی که قلبا برای کسی قائل اند طبعا به نوشته شان حساس ترند و مراقب اند چیزی ننویسند که مستند نباشد. این مطلب را که می گویی نوشته ای هم ندیده ام هنوز. می گردم و می یابم. یا می روم در فیسبوک پیدا می کنم و می خوانم. به شما و دوستان یوتیبوری سلام. - م.ج

Posted by: ناصر زراعتی at January 14, 2012 9:10 AM



فکر کنم ما دچار صنعت اغراق هستیم. دایم برای آن که بیشتر حرف بزنیم تا بنویسیم.
ممنون از مشتی که به صورت باید می خورد و خورد.

Posted by: اردوان at January 14, 2012 4:59 AM


نظر دهيد









اطلاعات به خاطر سپرده شود؟









 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 4
چاپ کن
بفرست