:: به روایت نشانه ها؛ برای «یک روز از زندگی» در غربت
:: دیدار ناممکن
:: گر ز دست زلف مشکین ات خطایی رفت رفت
:: بیمار سخت و جدال با خدا
:: چرا هر چه می سازیم بر باد می رود؟
:: در آستانه
:: روشنفکران دهانی و دروغهای شاخدار
:: تعطیلات
:: من و قهرمان های ام
:: در ارديبشهت مردن
:: برای آقای علاقه بند که راه کيهان را تمرين می کند
:: ميعاد در دوبی
:: همه شبها به صبح می رسند حتی يلدا
:: چون که ۱۰۰ آمد ۹۰ هم پيش ما ست
:: دو سه جمله اخوانيات
:: سيبک
:: لابد دلم برای لندن تنگ خواهد شد
:: خطابه خداحافظی
:: در فضايل چموشی
:: به جايی سفر کن که دوستی هست
:: روزی برای تصادم جهان ها
:: قدرت چيزهای کوچک
:: ياس و نخلستان
:: بريده سوانح احوال مهدی سيبستانی
:: دوران معصوميت
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
August 3, 2011  
گفتگو مثل وصیت یا تاریخ ایده ها  
 
این روزها فکر می کنم باید یک وصیت نامه فرهنگی بنویسم. وصیت نامه خانوادگی را که سالها ست می نویسم و به روز نگه می دارم. اول بار شاید حدود بیست سال پیش نوشتم. یکی از آن دوره های بحران که آدم فکر می کند از آن جان به در نخواهد برد. اما آدمیزاد سخت جان تر از این ها ست. یا هست که سخت ترهاش را ببیند و آبدیده شود. برسد به جایی که دیگر بحران برایش بحران جلوه نکند. این روزها واقعا فکر می کنم باید از وصیت نامه فرهنگی غافل نشوم. به همه هم توصیه کنم بنویسند. یک جور شرح معنوی سلوک شخصی و سوانح فکری. دست کم بنویسیم که به چه چیزهایی فکر می کنیم و می خواهیم چه کارهایی را سامان دهیم و به چه پرسش هایی جواب دهیم. تا اگر دیگر نبودیم قبل از اینکه به کارها و ایده هامان سر و سامان دهیم دیگرانی بیایند و راه را دنبال کنند. دیگرانی که فکر می کنیم میراث دار ما خواهند بود. دیگرانی که می شناسیم و نمی شناسیم. فکر می کنم وصیت های فرهنگی نسل های قبل از خود را اگر می داشتیم شاید بهتر می توانستیم تاریخ معنوی ایران معاصر را بنویسیم. تاریخ ایده ها را. زیرا در ایران و در میان ایرانیان ایده هایی که اقبال پیدا کنند و صورت تحقق یابند زیاد نیست. بیشتر ایده ها خاک می خورد و خاک می شود. پس یکجایی باید نوشت. این گفتگوی درونی را باید جایی ثبت کرد.

تازگی پیش آمده است که چند جا گفتگو کنم. کمی از آن دنیای ایده ها در این گفتگوها بازتابیده است. خام البته. ولی باز از هیچی بهتر است. اگر امکان رسانه ای اش را داشتم این را به یک موضوع تبدیل می کردم و با بسیاری گفتگو می کردم و از بسیاری دعوت می کردم بنویسند. تاریخ فکر و ایده ما را کسی جز ما نمی نویسد و نسل ما. این روزها در پنجمین سالگرد تاسیس زمانه به همین فکر می کنم. اندکی اینجا هم از آن گفته ام. و البته ناگفته ها بسیار است نه از زمانه که زمانی که در ان زیسته ایم و می زییم:

با چه انگیزه ای در ابتدا فعالیت های رسانه ای و به نوعی، سیاسی و اجتماعی تان را آغاز کردید؟
فکر می کنم همه چیز از یک بحران بزرگ روحی شروع شد که در آغاز دوران فوق لیسانسم در مشهد به آن گرفتار شدم. تازه از سربازی برگشته بودم که خودش خارج از برنامه های زندگی من بود. دچار نوعی افسردگی ناشی از محرومیت از تحصیل بودم. چون من رتبه اول فوق لیسانس بودم ولی نهایتا گفتند که تو اولویت ورود نداری. بنابراین رفتم سربازی و میانه های سربازی دوباره من را پذیرش کردند و من نرفتم تا بالاخره بعد از پایان سربازی رفتم. در سال ۱۳۶۸ وارد فوق لیسانس شدم. دچار یک بحران روحی خیلی بزرگی شده بودم. من دانشجوی سال ۵۸ بودم یعنی فاصله ورود من به دانشگاه تا ورود به فوق لیسانس ۱۰ سال طول کشید. دانشگاه (برای انقلاب فرهنگی) تعطیل شد و هزار تا اتفاق دیگر. همه این ها روی هم جمع شده بود، مسائل خانوادگی هم داشتم و این ها من را از پا انداخته بود.

آخرین باری که بحرانی ۴۰ روزه را پشت سر گذاشتم، با اضطراب فراوان همراه بود. آن روز ها دوستی مرا دعوت کرد به مجله خاوران که شماره اولش را منتشر کرده بود با یک رهیافت ادبی درواقع. می شود گفت در واقع خاوران من را نجات داد. من که وارد خاوران شدم با حساسیت های اجتماعی که داشتم، و شبکه ای از روابط که با دوستان و اساتید داشتم، مجله رویکردش عوض شد. از شماره دوم، رویکرد اجتماعی پیدا کرد و مدتی از بهترین مجلات شهرستانی بود.

کار با خاوران واقعا به من نشان داد که از بیماری و بحران روحی فاصله پیدا کرده ام و فهمیدم که کار اجتماعی می تواند خیلی موثر باشد و یک طوری آدم را نجات دهد. من هیچ وقت آدم سیاسی نبودم اما انگیزه های اجتماعی ام بسیار قوی بود و در رشته تحصیلی ام هم که ادبیات بود همیشه گرایشم اجتماعی بود و در ادبیات محض غرق نشدم. این تجربه با اولین کار مطبوعاتی من یک جوری سرنوشت مرا مشخص کرد. بنابراین آمیزه ای از پیدا کردن راه حل برای بحران درونی و مسیری برای حرکت در جهت گرایشهای اجتماعی، در واقع، می شود گفت که انگیزه و دلیل ورود من در کارهای رسانه ای و ادامه دادن آن ها بود.

باقی را در اصل گفتگو در موسسه توانا دنبال کنید.

Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
آدرس دنبالک اين نوشته
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/6081
نقد و نظر
نظر دهيد









اطلاعات به خاطر سپرده شود؟









 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 0
چاپ کن
بفرست