:: بزرگداشت زندگی، نکوداشت روایت شخصی
:: حقیقت امری خانوادگی است
:: حق متفاوت بودن حق پایه و عام است و استثنا هم ندارد
:: یک روز به یاد ماندنی برای ایرانیان
:: منطق الطیر رسانه های خرد
:: رسانه ای که درماندگی را پس می زند
:: تاریخ با هیجان ساخته می شود
:: برای اینکه ایران خانه خوبان شود
:: نگرانی، تاثر، خوشحالی
:: بعضی از این چهره ها بیش از 10 هزار دلار کمک کرده اند
:: بگو مگو با نیکان
:: مناظره در باره مناظره
:: رسانه و ضدرسانه در ترور
:: انکار قتل بدتر از قتل است
:: یک روز شرم آور در روزنامه نویسی ایران
:: چرا بی بی سی کافی نیست؟
:: اندیشه و هنر جنبش
:: به توپ بستن اعتماد ملی
:: جنبش همان رسانه است
:: پیدا کردن نقطه تعادل در بیطرفی
:: باستان شناسی خبر 18.5 میلیارد دلاری
:: جنبش رسانه خود را می خواهد
:: عدم خشونت يعنی طرد اوباشيگری، حزب الله بازی و کيهان نويسی
:: بی بی سی را بی اعتبار نکنیم
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
August 7, 2009  
رسانه ملی-همگانی نه لنینی  
 
اشاره: يادداشت دکتر نيکفر اشارات و نکات خوبی داشت هرچند نکاتی درآن نيازمند حاشيه​نويسی و نقد هستند، ادعای کامل بودن یا بی​عیب بودن نقد ذیل نیز نمیرود.

الف) ایشان رسانه و جنبش را از طریق فرم دادن در گفتمان لنینی مترادف هم میبیند. ناگفته پیداست که - همانطور که دکتر نیکفر در نیمه دوم مقاله خود اشاره کرده است - با بودن زبان متکثر و قدرت توزیع شده و ابزارهای وافر در زمانه دیگری بسر میبریم که قابل قیاس با گذشته حتی صدسال پیش نیست. اگرچه رسانه هنوز عضو مهمی از یک جنبش میتواند باشد اما فضا دیگر فضای لنینی نیست. یعنی قرار نیست با آگاهی دادن (به عبارت بهتر آگاهی پخش کردن) در میان مردم، به زیروزبر کردن جامعه​ای یا به ثمر رساندن و پیروزی جنبشی رسید. زمانه آگاهی بخشی توده​ها و انتظار تغییر داشتن به صرف آگاهی​بخشی، دیری است که گذشته است. تغییر (چه ناگهانی چه مستمر و کند یا گام​به​گام) نیازمند شرایطی است که گردش آزاد اطلاعات یکی از آنها است و شرط کافی نیست اما شرط لازم است و به ویژه در شرایط کنونی که رسانه​های موجود فعلی، با بودجه های کشورهای دیگر ارتزاق میکنند و بیش از هرزمان حافظ منافع همان کشورها هستند. خود نیکفر هم قبول دارد که زمانه دیگری است اما میگوید باید به گذشته برگشت و آن را نقد کرد. این حرفی منطقی است اما نمیشود با نقد گذشته و اوراق کردن مفاهیم و ابزارهای کهنه، مفاهیم نو و ابزارهای جدید مانند رسانه مدرن را هم نقد و اسقاط کرد.

ادامه نقد پارسا صائبی را در پارسانوشت بخوانید.

مجموعه کاملی از بحث و نقد و پیشنهاد در باره رسانه ملی را هم فانوس آزاد جمع آورده است. یعنی همه آنها که تا امروز نوشته اند. از دست ندهید!

Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
آدرس دنبالک اين نوشته
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/5522
نقد و نظر

سلام. ممنون از این که در مورد کار سایت فانوس آزاد اطلاع رسانی کردین. من هم نظرم را که اینجا نوشتم:
http://zaaresh.blogspot.com/2009/08/blog-post_09.html
به آن جا اضافه کردم. راستی شما هنوز دارین بحث راه اندازی تلویزیون رو پی گیری می کنین؟ آخرین نتیجه ها رو لطف کنید اطلاع بدین.
سپاس دوباره

Posted by: زارش at August 9, 2009 7:15 AM



وقتی به ماهیت رسانه در سنت مان نقب می زنم و آن را در الگوی منبر پیدا می کنم بنا به رشته تخصصی ام هندسه ای را بین قدرت و مذهب باز می خوانم که اوضاع امروز جامعه ام را معنا دار تر می کند.مطلبی قدیمی در وبلاگم پیدا کردم.کوتاه است البته:
http://hybrid.blogfa.com/post-24.aspx

----------------------------
فقط منبر رسانه نبوده است. ولی بر فرض هم بوده باشد عیبی نیست. تمام دانشوران اسلامی و ایرانی بر همین منبر درس گفته اند و عرفان آموخته اند و دین. در ضمن صد سال گذشته هم جزو سنت ما ست که در آن هم نشریه بوده و هم رادیو و هم تلویزیون. - سیب

Posted by: محسن اکبرزاده at August 7, 2009 9:20 PM



مشکل نیکفر با لفظِ تنگ و بسته ی «ملی» است!
ایشان به نکته ی مهمی اشاره کرده اند.
در دنیای امروز رسانه هایی که بدنبال روشنگری و کار فرهنگی هستند از این پسوند هااصطلاحات استفاده نمی کنند. نمونه اش رسانه ی وزین «آرته« یا «درای زات» هستند. «ملی» در دنیای جهانی شده معنی خود را تا حد زیادی از دست داده است.
مبنای تفکر را یک رسانه «مدرن» بر اساس خط و مرزِ تنگِ جغرافیایی نمی گذارد.
نقط نیکفر به سیاست زدگی است. حال که آنها همه چیز را «اسلامی» می کنند ما هم «ملی» می کنیم.
مبارزه ضد مبارزه.ایدئولوژی بر علیه ایدئولوژی.
پیشنهاد نیکفر برای بیرون آمدن از این دور باطل است.

Posted by: Anonymous at August 7, 2009 8:07 PM



سخنی کوتاه و خودمانی با رهبران احزاب و گروه ها و نخبگان ایرانی:

از این بهتر چه می توانست در جریان باشد:

یک رستاخیز بزرگ مردمی! دریای خروشان جوانانی مشتاق که آگاهانه و مسالمت آمیز می خواهند سرنوشت خود را در دست گیرند. آینده خود و فرزندانشان را بسازند و از زیستن در ایرانی آباد و آزاد و پیشرفته بر خود ببالند.

پرسش این است:

نقش ملی و تاریخی احزاب و گروه ها و نخبگان ایرانی در این دوران سرنوشت ساز چه می تواند باشد؟

به گمان من در سی سال گذشته به اندازه کافی کار تئوریک انجام شده و نقدهای فراوانی هم نوشته شده است.

بگذارید خیال خود را راحت کنیم و بی پرده بگوییم:

در این سی سال، نابغه ترین ما چیزی فراتر از اعلامیه جهانی حقوق بشر نگفته است. از این همه فخر فروختن به یکدیگر، قمپز در کردن، و ملوسک بازی های روشنفکرانه چه هدفی را دنبال می کنیم؟

مساله مشخص همه ما به تسلیم واداشتن باندهای فاشیست و جنایتکار قدرت در ایران است- که خود را “مقدس” هم می دانند. اگر آن ها را به تسلیم شدن در برابر اراده ملت واداریم، بدون تردید این صندوق های رای است که می باید مشگل گشای اختلافات و تفاوت های ما باشد.

چگونه می توان با “کمترین هزینه” و در “کوتاه ترین زمان” باندهای قدرت را به تسلیم در برابر اراده ملت به پا خواسته وادار کرد؟

نقشه راه چیست؟ نقشه راه چیست؟ نقشه راه چیست؟

بیایید سناریوهای ممکن را بررسی کنیم و راه بهینه و یا راه های بهتر را برگزیده و دنبال کنیم. امیدواریم یک مبارزه همه جانبه و هوشیارانه، هر چه زودتر همه ما را به پیشگاه مقدس و با عظمت صندوق های رای شرف یاب کند!

به پیشگاه مقدس و با عظمت صندوق های رای شرف یاب کند!

به پیشگاه مقدس و با عظمت صندوق های رای شرف یاب کند!

Posted by: آرش at August 7, 2009 7:58 PM



اولا که باید بگویم نتیجه ی هر جنبش یا انقلابی که به رسانه های بیگانه متکی است می شود همان نتیجه ای که ما سی سال قبل در انقلاب اسلامی و با تکیه بر اطلاع رسانی رادیو بی بی سی گرفتیم و آخرش رسیدیم به اینجائی که الان هستیم!...دوما متاسفم که شما تحمل صداهائی که فقط اندکی مخالف و منتقد شما هستند را ندارید و تقریبا تمام کامنتهای انتقادی مرا خیلی راحت حذف می فرمائید...البته واضح است که این نظر را هم حذف می کنید ولی لا اقل خودتان ان را می خوانید و شاید به این فکر فرو روید که خودتان هم چندان دموکرات نیستید!
--------------------------
فقط یک نظر از شما منتشر نشده که آنهم پای مطلبی بود که قرار نیست کامنت داشته باشد - سیب

Posted by: مجید at August 7, 2009 3:20 PM


نظر دهيد









اطلاعات به خاطر سپرده شود؟









 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 5
چاپ کن
بفرست