:: آشوبگران ۱۶ ساله و پایان عصر ایدیولوژی
:: عریان شدن سرطان مهاجرت
:: انفعال در برابر قتل عام
:: مديريت بحران
:: وقتی مردم نباشند
:: فيلسوف "خاطره جمعی" به خاطره پيوست
:: وضعيت بی ستارگی
:: خداوند و رنج ما
:: غول نابينايی که وزير شد
:: دموکراسی و خرد بريتانيايی
:: کليپی در باره ايتاليا که هيچ ايرانی نبايد از دست بدهد
:: دفاع از آزادی بيان: مجرد يا انضمامی؟
:: تروريست: قيصر، قاتل يا سرباز؟
:: افسانه جهانی شدن هنر و ادبيات ما
:: شارون مبشر صلح
:: معمای خشونت و اسلام در چشم برنده نوبل ادبی
:: آيا مدرنيسم سکولار خصلت مسيحی دارد؟
:: کنفورميسم و مدرنيسم
:: جمکران اروپا
:: پست مدرنيسم مارک تجارتی روشنفکران
::  فهرست 100 روشنفکر برتر
:: اروپای لعنتی
:: حجاب، فرانسه و رويای زمان از دست رفته
:: سکس، سنت، و قديسين
:: کرم ها و غول ها
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
April 28, 2009  
زندگی در تاریخ و پایان تاریخ  
 

صبح که برای آزمایش خون به سمت درمانگاه نزدیک پیاده روی می کردم راه را از روی نقشه ای که شب پیش روی وب دیده بودم پیدا می کردم. در واقع کدپستی اش نشان می داد باید نزدیک باشد. و نقشه هم همین را می گفت. برای اولین بار به آنجا می رفتم. نقشه دقیقا واقع نما بود. به آسانی راه و خیابانها را می یافتم. راست راست بود و چپ چپ و نامها همان که در نقشه امده بود. به این منتقل شدم که چرا این مردم نام خیابانها را زود به زود عوض نمی کنند. چرا نیازی به این کار نمی بینند؟ و بعد مثل هر مهاجری که زندگی در جامعه میزبان را با زندگی در جامعه خود مقایسه می کند فکرم رفت سوی تمام درگیری ها و بگومگوهای مدیریت شهری و سیاسی در ایران و خاصه تهران.

در ایران همه چیز در حال تحول است. همه مفاهیم در کار دگرگون شدن است. گروههای مختلف می کوشند بر دگرگونی ها تاثیر بگذارند. بنابرین در هر موضوعی لایه های تاثیر دوران های مختلف دور و نزدیک را می توان باستانشناسی کرد. چنانکه خیابانها دو یا سه نام دارد و در بعضی موارد همه هم رایج و معتبر است. دولت که مدعی اصلی است می خواهد همه چیز را به شکل دلخواه خود در آورد از آموزش مدرسه تا فرهنگ خیابان، از شیوه دولت داری ولایی تا شیوه دین داری حکومتی، از اداره ایران تا اداره جهان! گروههای مخالف و منتقد و معترض و چالشگر هم کم نیستند. در واقع دولت بشدت در تنگنای استیلا پیدا کردن بر همه چیز گرفتار است. آموزه این استیلا به نوبه خود از آبشخورهای فکری متفاوت و گاه متعارضی ناشی می شود. در واقع دورانهای تاریخی دارد. اما از هم جدا نشده است. در هم است. هنوز ادعاهایش با واقعیت جور نیست. آشکارا زورش را ندارد. نه زور فکری و عقلی اش می رسد که آن را تصحیح کند و نه زور اجتماعی اش که آن را خواهی نخواهی پیش ببرد. بنابرین بیهوده تلاش می کند با هر ابزاری دارد واقعیت را تحریف کند و به نفع خود مصادره کند و در جهت خود جلوه دهد. منتقدان هم در تقلای چیره شدن و بقا هستند. همه زور می زنند تاریخ امروز و فردا را به شکلی دلخواه خود بسازند.

در ایران تاریخ واقعا وجود دارد و در حال ساخته شدن است. اصلا همین تنازع و درگیری و دادن و پس گرفتن و اعتبار یافتن و از از اعتبار افتادن آدمها و فکرها و راهها و راه حلها و افت و خیزهای بزرگ نشان می دهد جریانی تند و خروشان وجود دارد که آرام نگرفته است قرار نیافته است به نتیجه نرسیده است. این جامعه را تنش آلود می کند و روان را می فرساید. اما خردمندان و آینده نگران طبعا با درک این تنازع در جریان خواهند دانست که قصه ادامه دارد و حریف اگر چه می کوشد همه راهها را بن بست جلوه دهد دیر یا زود به سود میل عمومی عقب خواهد نشست یا ننشیند استخوانهاش خرد خواهد شد. این تنازع تا رسیدن به پایان خود باید ادامه یابد. پایان آن جایی است که توافق عمومی به وجود آمده است. و این آغاز پایان تاریخ است.  

با این حساب آنچه در شماری از کشورهای غرب و شمال اروپا می توان دید دیگر تاریخ نیست. اینجا تاریخ بازنشسته شده است. چیزی به وجود نمی آید که دوران ساز باشد. مردم را به توافق عمومی تازه ای برساند. اینجا خبری وجود ندارد. رودخانه آرام است. چیزی موج آرامش را به هم نمی زند مگر خبرهای کوچک. که گاه از اینکه خبر شده ما را متعجب می کند. ولی اینجا چیزی کسی را به تعجب وانمی دارد مگر چیزهای گذرا. زندگی بزودی به آرامش باز می گردد. به روال عادی و تکراری خود. تکراری که البته بد نیست. همانی است که یک کشاورز خرسند در تمام بهارها و تابستانها و پاییزها و زمستانهای عمرش انجام می دهد. چرخه طبیعی زندگی وقتی از آدمخواری و آدم آزاری خبری نیست.

زندگی در هلند از این شمار است. هلند در پایان تاریخ قرار دارد. تاریخ ساخته شده است. در سالهای بعد از جنگ دوم. جایی شده است که هیچ اتفاق بزرگ و هیجان انگیزی نمی افتد. همه چیز روشن و به نظم آمده و شفاف و قابل پیش بینی است. تغییرات معمولی و کوچک و قدم به قدم است از روی برنامه. زندگی برکه ای است با موجهای کوچکی که باد آرام-گذر ایجاد می کند. اینجا کلاغ جدی است. دیده می شود. وقتی پرنده ای می خواند صدایش گم نمی شود. مرغابی های رودخانه بالادست با همسایه ها نسبتی دارند. از نان روزانه شان سهمی دارند. زندگی دویدن دیوانه وار نیست. زندگی از خود پر است. از آینده لبریز است.  

با تصحیح نظر فوکویاما و بیرون اوردن آن از منطق دوگانه اش، باید گفت پایان تاریخ شکل معینی ندارد. جایی شروع می شود که ما به همه انچه می خواهیم دغدغه های بزرگ ما را رفع کند رسیده باشیم. جایی هم تمام می شود که اتفاق بزرگی جزیره آرامش ما را به هم ریخته باشد. تا دوباره تاریخ آغاز شود. به این ترتیب پایان تاریخ دوری است. می آید و می رود. در تاریخ چین و هند و ایران هم دوره های پایان تاریخ کم نبوده است. مثلا تاریخ مغولان هند یا تاریخ سامانیان خراسان یا فاطمیان مصر به نوعی پایان تاریخ بوده است. بهشتی هبوط کرده بر زمین که رنج در آن نیست. شادی و شادخواری هست. خرد روشن و آرامش و عدالت هست. مردم آسوده اند. ور جمکرد است. خوب که نگاه کنیم دوره های کوچک و بزرگ متعددی می یابیم که با این آسودگی شناخته می شوند. پایان تاریخ امری نسبی است.

در کلام قدیم بحثی هست در باره نحوه اداره جهان به دست خداوند. پایان تاریخ درست واگوی آن است که گویی خداوند ساعت جامعه ای را کوک کرده باشد و به تعطیلات رفته باشد. و تاریخ جایی است که خدا را مشغول می دارد و به او فرصت چشم به هم زدن نمی دهد. او هر روز در کار است تا گوشه ای خراب را آباد کند و گوش نابکاری را بکشد و سیلی را بند آورد و کودکی را در راه مدرسه مراقبت کند و به سرنوشت پر رنج آدمی مرهم بگذارد و او را به سوی بهشت پایان تاریخ رهنمون شود. پایان تاریخ به این ترتیب همان آغاز تاریخ است یا پیش تاریخ. 

و اگر ما سخت در کار ساختن تاریخ هستیم، برای کسانی که در پایان تاریخ زندگی می کنند هم چیزی هیجان انگیزتر از این نیست که در تاریخی که ساخته می شود شرکت کنند. این است که ما تیتر یک جهان می شویم و چه بسا برای تیتر یک شدن تلاش و برنامه ریزی می کنیم! دنیا از ما حرف می زند و برای ما تریبون و رسانه و چه و چه بر پا می کند. مهم نیست که ما آن را چگونه تعبیر کنیم. از آن در هراس باشیم یا به آن بنازیم. اما آنها که در آرامش پایان تاریخ زندکی می کنند در تاریخ ما موثر می افتند. این اصلا بخشی از زندگی در پایان تاریخ است. بخشی ناگزیر. درک این ناگزیری کمک می کند که انچه را انجام می توانیم داد و مفاهیم پایه کار خود را بازنگری و بهینه سازی کنیم. دستیار خداوند شویم. 


Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
آدرس دنبالک اين نوشته
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/5176
نقد و نظر

جناب جامي تا حالا درباره تقويم ماياها چيزي شنيده ايد؟
از قرار سرخپوستان هم معتقد به چرخش در تغييرات تاريخي بوده اند
با اين حساب شايد پايان تاريخ در اروپا هم زماني در آينده به پايان برسد
----------------
چرخش تاریخی موضوعی است که در تمام تمدنهای کهن دیده می شود. در روایات اسلامی هم حتی از آدم و حواهای بسیار سخن می رود که نشانه اعتقاد به چندبارگی آغاز تاریخ است. اما در باره پایان تاریخ به شکلی که ما تجربه می کنیم البته گفتم که دوری است. چه در اروپا چه در هر جای دیگر جهان. - سیب

Posted by: Anonymous at April 28, 2009 9:35 PM



در پارگراف دوم مرقوم فرموده ايد «در ايران همه چيز در حال تحول است ».اين تغيرات احمقانه که مثلاًنام خيابان کوروش کبير را به مثلاٌ شهيد قنبر علي تغيير دهند يک پسرفت ونشانها اي ازانحطاط فکريست. «تحول»بار مثبت دارد وبه معناي تغيير براي بهبود وپيشرفت است.

Posted by: دوستدار at April 28, 2009 6:20 PM


نظر دهيد









اطلاعات به خاطر سپرده شود؟









 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 2
چاپ کن
بفرست