قلمدون [16]
مفهوم‌ها [71]
مفهوم‌ها 2 [25]
ما و آمريکا [36]
مانيفست ايرانی وبلاگ [49]
نقد و نظر [70]
همسايگان [13]
هويت ايرانی [35]
هویت ما ایرانی ها [23]
و مثلا شرح حال [42]
کلمات [25]
کارگاه نشانه شناسی [22]
گنجی و کلمات [14]
پرونده تئو ون گوک [7]
پرونده رياکاری، هرزنويسی و وبلاگ [10]
آنها که می‌شناسم [50]
آسيای ميانه [18]
انتخابات 84 [24]
انتخابات 88 [40]
ايران [81]
ايرانشناخت [19]
اجتماعيات [63]
اروپا [39]
از خامه‌ ديگران [39]
بوطيقا [16]
تک‌گويی [13]
تاریخ فردا [8]
جن نامه يا سيبستون [2]
جنبش 22 خرداد [47]
دين [40]
دین جمهوری و دین استبداد [27]
داستان زمانه [17]
روشنفکران [35]
رسانه [57]
زبان [26]
سفر نوشته [42]
سنت و مدرنيسم [23]
سينما [18]
سياست [61]
سيبستانه [2]
سیاست 2 [22]
شهرانديشی [11]
شعرها [26]
عکس [46]
 
 
April 2016 | February 2016 | November 2015 | October 2015 | September 2015 | June 2015 | May 2015 | April 2015 | March 2015 | February 2015 | October 2014 | June 2014 | May 2014 | April 2014 | February 2014 | December 2013 | November 2013 | October 2013 | August 2013 | July 2013 | June 2013 | April 2013 | March 2013 | February 2013 | January 2013 | December 2012 | November 2012 | October 2012 | September 2012 | August 2012 | July 2012 | June 2012 | May 2012 | April 2012 | March 2012 | February 2012 | January 2012 | December 2011 | November 2011 | October 2011 | September 2011 | August 2011 | July 2011 | June 2011 | May 2011 | March 2011 | February 2011 | January 2011 | December 2010 | November 2010 | October 2010 | September 2010 | August 2010 | July 2010 | June 2010 | May 2010 | April 2010 | March 2010 | February 2010 | January 2010 | December 2009 | November 2009 | October 2009 | September 2009 | August 2009 | July 2009 | June 2009 | May 2009 | April 2009 | March 2009 | February 2009 | January 2009 | December 2008 | November 2008 | October 2008 | September 2008 | August 2008 | July 2008 | June 2008 | April 2008 | March 2008 | February 2008 | January 2008 | December 2007 | November 2007 | October 2007 | September 2007 | August 2007 | July 2007 | June 2007 | May 2007 | April 2007 | March 2007 | February 2007 | January 2007 | December 2006 | November 2006 | October 2006 | September 2006 | August 2006 | July 2006 | June 2006 | May 2006 | April 2006 | March 2006 | February 2006 | January 2006 | December 2005 | November 2005 | October 2005 | September 2005 | August 2005 | July 2005 | June 2005 | May 2005 | April 2005 | March 2005 | February 2005 | January 2005 | December 2004 | November 2004 | October 2004 | September 2004 | August 2004 | July 2004 | June 2004 | May 2004 | April 2004 | March 2004 | February 2004 | January 2004 | December 2003 | November 2003 | October 2003 | September 2003 | August 2003 | July 2003 | June 2003 | May 2003 | |مطالبِ پيشين - بايگانی ماهانه
مطالبِ پيشين - بايگانی روزانه
بايگانیِ عناوين پيشين
 
 




December 30, 2008  
Robert Fisk: Leaders lie, civilians die  
 
در میان همه مطالبی که این روزها در باره غزه دیده ام مقاله رابرت فیسک از همه روشنتر و رساتر و بامعناتر است. در عین حال هنوز ندیده ام کسی به خطرات بحران حاضر برای ایران توجه کند.

We've got so used to the carnage of the Middle East that we don't care any more – providing we don't offend the Israelis. It's not clear how many of the Gaza dead are civilians, but the response of the Bush administration, not to mention the pusillanimous reaction of Gordon Brown, reaffirm for Arabs what they have known for decades: however they struggle against their antagonists, the West will take Israel's side. As usual, the bloodbath was the fault of the Arabs – who, as we all know, only understand force.

 

Ever since 1948, we've been hearing this balderdash from the Israelis – just as Arab nationalists and then Arab Islamists have been peddling their own lies: that the Zionist "death wagon" will be overthrown, that all Jerusalem will be "liberated". And always Mr Bush Snr or Mr Clinton or Mr Bush Jnr or Mr Blair or Mr Brown have called upon both sides to exercise "restraint" – as if the Palestinians and the Israelis both have F-18s and Merkava tanks and field artillery. Hamas's home-made rockets have killed just 20 Israelis in eight years, but a day-long blitz by Israeli aircraft that kills almost 300 Palestinians is just par for the course.

The blood-splattering has its own routine. Yes, Hamas provoked Israel's anger, just as Israel provoked Hamas's anger, which was provoked by Israel, which was provoked by Hamas, which ... See what I mean? Hamas fires rockets at Israel, Israel bombs Hamas, Hamas fires more rockets and Israel bombs again and ... Got it? And we demand security for Israel – rightly – but overlook this massive and utterly disproportionate slaughter by Israel. It was Madeleine Albright who once said that Israel was "under siege" – as if Palestinian tanks were in the streets of Tel Aviv.

By last night, the exchange rate stood at 296 Palestinians dead for one dead Israeli. Back in 2006, it was 10 Lebanese dead for one Israeli dead. This weekend was the most inflationary exchange rate in a single day since – the 1973 Middle East War? The 1967 Six Day War? The 1956 Suez War? The 1948 Independence/Nakba War? It's obscene, a gruesome game – which Ehud Barak, the Israeli Defence Minister, unconsciously admitted when he spoke this weekend to Fox TV. "Our intention is to totally change the rules of the game," Barak said.

Exactly. Only the "rules" of the game don't change. This is a further slippage on the Arab-Israeli exchanges, a percentage slide more awesome than Wall Street's crashing shares, though of not much interest in the US which – let us remember – made the F-18s and the Hellfire missiles which the Bush administration pleads with Israel to use sparingly.

Quite a lot of the dead this weekend appear to have been Hamas members, but what is it supposed to solve? Is Hamas going to say: "Wow, this blitz is awesome – we'd better recognise the state of Israel, fall in line with the Palestinian Authority, lay down our weapons and pray we are taken prisoner and locked up indefinitely and support a new American 'peace process' in the Middle East!" Is that what the Israelis and the Americans and Gordon Brown think Hamas is going to do?

Yes, let's remember Hamas's cynicism, the cynicism of all armed Islamist groups. Their need for Muslim martyrs is as crucial to them as Israel's need to create them. The lesson Israel thinks it is teaching – come to heel or we will crush you – is not the lesson Hamas is learning. Hamas needs violence to emphasise the oppression of the Palestinians – and relies on Israel to provide it. A few rockets into Israel and Israel obliges.

Not a whimper from Tony Blair, the peace envoy to the Middle East who's never been to Gaza in his current incarnation. Not a bloody word.

We hear the usual Israeli line. General Yaakov Amidror, the former head of the Israeli army's "research and assessment division" announced that "no country in the world would allow its citizens to be made the target of rocket attacks without taking vigorous steps to defend them". Quite so. But when the IRA were firing mortars over the border into Northern Ireland, when their guerrillas were crossing from the Republic to attack police stations and Protestants, did Britain unleash the RAF on the Irish Republic? Did the RAF bomb churches and tankers and police stations and zap 300 civilians to teach the Irish a lesson? No, it did not. Because the world would have seen it as criminal behaviour. We didn't want to lower ourselves to the IRA's level.

Yes, Israel deserves security. But these bloodbaths will not bring it. Not since 1948 have air raids protected Israel. Israel has bombed Lebanon thousands of times since 1975 and not one has eliminated "terrorism". So what was the reaction last night? The Israelis threaten ground attacks. Hamas waits for another battle. Our Western politicians crouch in their funk holes. And somewhere to the east – in a cave? a basement? on a mountainside? – a well-known man in a turban smiles.

 برگرفته از: ایندیپندنت
 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 0
چاپ کن
بفرست  
December 25, 2008  
تکرار دوم خرداد ناممکن است؛ ابداع دوم خرداد ممکن  
 

خلاصه بگویم این خواهد بود که خاتمی بدون اتخاذ یک دستور کار جدید آمدن و نیامدن اش سودی ندارد بنابرین اگر دستور کار تازه ندارد بهتر است نیاید. دوم خرداد 76 حادثه ای یونیک بود و قابل تکرار نیست. نه این حادثه که تکرار هیچ حادثه دیگری هم ممکن نیست. اگر بود مثلا ال گور که دور قبل از جورج بوش شکست خورد الان که اوضاع جمهوریخواهان نامساعد بود بر می گشت و می برد. اما نیامد. چون هیچ چیز مثل سابق نبود.

این میل تکرار اصلا خودش نوعی محافظه کاری شدید درونش نهفته دارد. میل به تکرار ناامیدی از ابداع است. ناامیدی از آینده است. همه چیزهای خوب در گذشته اتفاق افتاده است. پس برویم همان گذشته ها را تکرار کنیم. دوستان، کوتاه بگویم اگر ایده تکرار ایده خوبی بود و به جایی می رسید و کارامد می بود جمهوری اسلامی باید تالی تلو حکومت عدل علی می شد. هزاران هزار ساعت و وقت و عمر و پول کشور حرام شده است که تا بلکه ما به رای العین ببینیم نمی شود و از ایده تکرار کردن دست برداریم. سی سال تلاش ناموفق کافی نیست؟ این را می گویم چون می دانم که صدها نفر صادقانه و فارغ از بازی های سیاسی حکومتی تلاش کردند که ایده های صدر اسلامی را با حکومت و سیاست و اقتصاد امروزی بیامیزند و نشده است. آشکارترین شکست آن در حوزه فرهنگ و مدیریت فرهنگی از رسانه و مدرسه تا خیابان و دانشگاه است. اما البته وضع اقتصاد و سیاست هم بدتر نباشد بهتر از آن نیست.

انتخابات بعدی در وضعی انجام می شود که همه بازی ها رو انجام خواهد شد. دیگر بازی تازه ای وجود ندارد. دست همه برای یکدیگر رو ست. همه می دانند رهبر چه خواهد کرد یا شورای محترم نگهبان چه می کند یا اصلاح طلبان یا اصولگرایان و همه نامها و جناحهای دیگر. وضع اقتصادی در بدترین وضع است و لابد اقتضائات جشن های سی سالگی هم دولتمردان را وادار می کند خرج های تازه ای بتراشند و بازی عجیبی خواهد بود. اما هر چه تا امروز شنیده ام و برای آینده از این گفته ها می توان دانست تکرار مکررات است.

وقتی بازی تازه وجود ندارد امکان همه نوع ابداع هست. اگر اهل اش باشی می توانی یک برگ برنده رو کنی. یا بازی تازه ای ابداع کنی. یا بزنی زیر میز که بروید جمع کنید این بازی مسخره را که صاحب کافه همه تاس ها و ورق ها را نشاندار کرده و از پیش نتیجه را دارد. منتها دل قوی و انرژی سرشار و  ایمان یک ذهن جوان می طلبد. کسی که چیزی نهفته و خفته و مایوس شده و از گرما افتاده را درون مردم ما ببیند و بیدار کند. وگرنه این بازی که من می بینم شوقی در کسی بر نخواهد انگیخت. این دلسردی و افسردگی عمومی را فقط یک بازی هیجانی و جدی گرم خواهد کرد که کسی نتواند آخرش را پیش بینی کند. مثل هر ابداع خوب پیش بینی ناپذیر باشد.

دستور کار هر کسی که بخواهد به طور جدی وارد بازی شود باید شکستن بن بست احمقانه ای باشد که عاملان روی کار آوردن احمدی نژاد در همه زمینه ها ایجاد کرده اند. نقد رهبری و نحوه دخالت اش در امور و شیوه اش در اداره امنیتی کشور و مسلط کردن گروهی به نام شورای نگهبان بر خواست و گرایش احزاب سیاسی و به هم زدن مشی تبدیل انتخابات به انتصابات و طرد سیاست پا گذاشتن روی گلوی هر کس که حرف می زند و از حقی دفاع می کند باید در این دستور باشد. بدون پاسخگو کردن رهبر و ایمن سازی زندگی اجتماعی مردم و به حساب اوردن واقعی رای آنها و آزاد گذاشتن بازی به دست همین احزاب موجود و بدون توقف بازی امداد غیبی رساندن به کاندیدای مورد نظر رهبر این بازی از پیش شکست خورده است. خاتمی بیاید یا نیاید فرق نخواهد کرد. وقتی توانستند مردم را مطمئن کنند که رای شان حساب است آنوقت می شود روی دستورهای بعدی در سیاست داخلی و خارجی و در معیشت و اقتصاد حرف زد. اما این را هم باید افزود که انتخابات بعدی هر طور که انجام شود سرنوشت ساز خواهد بود. اگر از راه ابداع برود طبعا سرنوشت ما را تغییر می دهد و اگر از راه تکرار بازی های روشده برود هم با توجه به موقعیت جهانی و جمعیت شناختی و انبوه شدگی بحرانهای رنگارنگ حل ناشده به خطر بزرگی برای آنها که می خواهند قدرت را به هر قیمت از دست ندهند تبدیل خواهد شد. از نظر من ماههای آینده ماههای بحران است. اما راه خردورانه اش این است که از دل این بحران یک ابداع به نفع مردم شکل بگیرد و راه ابلهانه اش این است که در بر همان پاشنه آشنا بپیچد تا نهایتا با دربان و کلیددار از جا کنده شود.        

پس نوشت:
از یادداشت ابطحی در باره سخنان خاتمی در تبیین اصلاحات: اصلاحات باید به روح و محتوای قانون اساسی توجه کند که بنا به نظر امام حتی فعلیت حکم رهبری را مبتنی بر نظر مردم می دانستند و رهبر را منتخب مردم از طریق خبرگان می داند و او  هم در برابر مردم از طریق  مجلس خبرگان باید پاسخ گو باشد.  و یا این که قانون اساسی به طور کامل و به خصوص در مورد حقوق مردم بر حاکمان باید اجرا شودو همه در مقابل اختیاراتی که دارند در برابر مردم مسئول هستند. 

 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 2
چاپ کن
بفرست  
December 21, 2008  
یلدای گریز  
 

آنقدر با خودم در این دوماهه جنگیده ام که تصمیم بگیرم برای رفتن به ایران که دیگر کلی کشته و زخمی و معلول شده ام. نگاهی به دور و برم می اندازم. مثل هوای آلوده تهران که به آن عادت می کنیم اینجا هم آدم عادت می کند به این آوارگی. اما چشم که باز می کنی می بینی چه دور افتاده ای. در چه دوگانگی عظیمی شقه شده ای و از خود می پرسی چرا؟ چرا نمی توانم با خیالی فارغ به وطن ام بروم؟ چرا دل به همینجا نمی دهم و زندگی نمی کنم؟ چرا ایران فراموش ام نمی شود؟ چرا ایرانی که فراموشش نمی کنیم اینقدر عبوس و بداخلاق نگاهمان می کند؟ چرا معیار اصلی، موافقت یا مخالفت با حکومت است؟ مگر چیز دیگری برای سنجش ایرانی بودن وجود ندارد؟ چه کسی آن مملکت را پشت قباله این حضرات کرده است؟ چرا اگر کسی با حکومت مخالف است باید از دیدار وطن اش و عزیزان اش هم محروم شود؟ یکبار دیگر هم نوشته بودم که گویی ما در زندانی به نام خارج از کشور محبوس شده ایم.

تاریخ سی ساله اخیر تاریخ گریز بوده است. این روزها کارم خواندن «گریزهای ناگزیر» است. سی روایت  از گریز که آدمهای معتبر راوی آن اند. مشتی از خروار آدمهای ما و وطنخواهان ما. بسیاری از آنان که گریز را به ماندن ترجیح داده اند دیگر نمی توانسته اند بمانند. به شهادت همین روایت ها امنیت شان تامین نبوده است جان شان در خطر بوده است آبروشان و رشد مستقل شخصیت شان در خطر بوده است بی عزت و بی احترام شده بوده اند... اما وطن شان را دوست داشته اند و دارند. چه کسی گفته است وطن من یعنی حاکمان وطن من؟ یعنی حکومت وطن من؟ من وطن ام را دوست دارم اما از حکومت اش بیزارم. نمی شود؟ من مردم ام را دوست دارم اما مردم فریبان را دوست ندارم. نمی شود؟ اسلام را دوست دارم اما اسلام صورتان بی سیرت را دوست ندارم. نمی شود؟ من به همین نیمه مسلمانی خود دلخوش ام و از نامسلمانانی که ادعای تمامیت در اسلامیت دارند دلخون ام. نمی شود؟ من از اجبار و تحمیل و تحمیق خلق بیزارم. نمی شود در وطن ام زندگی کنم؟ زندگی پیشکش نمی توانم به کشورم سفر کنم؟ باید تن و دل عزیزان ام تا بیایم و برگردم مرتب بلرزد؟ این چه جور حکومتی است؟ این حکومت اسلام است یا حکومت ترس و حبس؟ اگر اسلام است این چطور اسلامی است که صدها هزار نفر هموطن و همکیش را آواره ساخته است؟ اگر زندان و حبس است چگونه ادعای اسلامیت دارد و فقیه را جای ولایت بخشیده است؟ فرق اش با ضداسلامی ترین حکومتهای جهان در چیست اگر هر چه می کند از همان الگویی مدل برداری می کند که در شوروی بود و هدف اش فقط به فقط حفظ قدرت به هر قیمت بود؟ این اسلامی که می گویند کجای این مدل جا دارد؟ کجای مسئولانش جا دارد؟ در دل شان؟ در عقل شان؟ یا برادری است که بالشی روی دهان اش گذاشته اند رویش نشسته اند و خفه اش کرده اند؟

 باور نمی کنم که بزودی این ارعاب عادت شده  سی ساله خواهد شد. و ما گریزگان مردمانی شده ایم که نه نوروز داریم و نه یلدا. نه با این مردم که هموطن شان شده ایم تفاهمی داریم نه با آن هموطنان که ترک شان کرده ایم رابطه ای. نه در وطن خود می بالیم نه در باغچه همسایه. فقط برای اینکه حوصله جماعتی را نداشتیم که به همه جا دست انداخته بودند و جای نفس کشیدن نگذاشته بودند. می خواستند همه را به شکل خود کنند. اسم اش را گذاتشه بودند اسلامی کردن. اما در واقع تحقیر و خرد کردن فرد در مقابل قدرت بود و بلامنازع کردن فرمان اهل قدرت. از اول هم بازی بازی اسلام نبود. اما اگر در اول نبود بر بسیاری از ما هنوز آشکار نبود اما امروز با یک فاصله سی ساله با یک تجربه سی ساله می شود اطمینان یافت که نه اسلامی در کار بود نه دین و ایمانی و نه مسئولیتی در قبال جان و آبروی مردم و نان و آزادی مردم. نمی توان دینی حکومت کرد و نتیجه اش بی دینی شود. همه کارها به نام خدا باشد اما از هر راه که می روی به رشوه و فساد و آشوب و تحقیر و اجبار و حیف و میل و دزدی و پرونده سازی و حبس بی دلیل و توقف و تعطیل برسی و جهانی را به انکار عقل و هر چه عقلانی است انگشت به دهان کنی و میلیونها ایرانی را آواره سازی و ادعای هر چه در کتاب است ما را کفایت است کنی و هیچ اهل فرهنگ و کتابی را برنتابی و از حسبنا کتاب الله در جازدن مطلق را استنباط کنی و هیج از جهان امروز نیاموزی و نخواهی مگر آلات حرب و بمب و صنعت نظامی و همه مدرسه و دانشگاه و روزنامه و فرهنگ و ارتباطات و اخلاق و اقتصاد و معیشت و سیاست را به پای تصمیمی قربانی کنی که حتی وقتی بمب می شود نجات بخش نخواهد بود اما فکر کنی که اگر دیگران را نجات نداد تو را نجات خواهد داد. ... ما دچار یلدایی هستیم که انگاری صبح ندارد و این انار دل مان است که خون شده است. خون خود می خوریم اما این صدهزار بار بهتر از خون خلق خوردن است. ... ... ...

 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 11
چاپ کن
بفرست  
December 18, 2008  
برای آزادی از ترس و حبس  
 

به ابتکار جهانشاه جاوید فکر این نامه به وجود آمد و به همت او و شماری از دوستان این متن نوشته و نهایی شد. پیداست که ما امضا کنندگان از سر موافقت یا مخالفت با حسین درخشان نامه ننوشته ایم از سر موافقت با حق بیان و مخالفت با زندانی شدن برای عقاید و آرا و اتخاذ روش زندگی نوشته ایم. موافقان نامه فقط همین گروه امضاکنندگان نیستند. شما هم می توانید نام خود را اضافه کنید. شرط اش این است که وبلاگ نویس باشید یا سایتی خودمانی را اداره کنید. زندانی شدن درخشان باید آخرین نمونه از زندانی شدن افراد برای نامتعارف بودن عقاید و روش زندگی شان باشد. من و گروه بسیار دیگری با حسین درخشان مخالفتهایی داریم و نقدهایی جدی بر مشی فکری و سیاسی او اما این هرگز به معنای آن نیست که حاضریم برای زندانی شدن او هورا بکشیم. هر گونه حبس به دلیل داشتن عقیده خاصی بی معنا ست و مانع رشد شخصیت و فکر فرد و نقض کننده آزادی به عنوان مبنای گوهرین آدمیت است. این اصل اصیل زندگی در جهان آزادی است. آزادی از ترس هر فشار و تهدید آق معلم ترکه بدست و سرباز و سرهنگ مامور و قاضیان معذور و مفتیان محجور و نیروهای نهاناشکار ایشان.  

We, the undersigned, view the circumstances surrounding the Iranian authorities' arrest of Hossein Derakhshan (hoder.com), one of the most prominent Iranian bloggers, as extremely worrying.  Derakhshan's disappearance, detention at an unknown location, lack of access to his family and attorneys, and the authorities' failure to provide clear information about his potential charges is a source of concern for us.

The Iranian blogging community is one of the largest and most vibrant in the world.  From ordinary citizens to the President, a diverse and large number of Iranians are engaged in blogging. These bloggers encompass a wide spectrum of views and perspectives, and they play a vital role in open discussions of social, cultural and political affairs.

Unfortunately, in recent years, numerous websites and blogs have been routinely blocked by the authorities, and some bloggers have been harassed or detained.  Derakhshan's detention is but the latest episode in this ongoing saga and is being viewed as an attempt to silence and intimidate the blogging community as a whole.

Derakhshan's own position regarding a number of prisoners of conscience in Iran has been a source of contention among the blogging community and has caused many to distance themselves from him.  This, however, doesn't change the fact that the freedom of expression is sacred for all not just the ones with whom we agree.

We therefore categorically condemn the circumstances sourrounding Derakhshan's arrest and detention and demand his immediate release.

ما امضا کنندگان ذیل، شرایط دستگیری حسین درخشان، یکی از سرشناس ترین بلاگرهای ایرانی، توسط مقامات ایران را به شدت نگران کننده می دانیم. ناپدید شدن، حبس در مکانی مجهول، عدم دسترسی به اعضای خانواده و وکلای مدافع، و اعلام نکردن اطلاعات شفاف در خصوص موارد اتهام احتمالی نامبرده همگی باعث نگرانی ما ست.

جامعه وبلاگ نویسان ایران یکی از فعال ترین و بزرگترین جوامع اینترنتی جهان است. از شهروندان معمولی تا رییس جمهور ایران،  بسیاری به امر نوشتن در وبلاگهای مختلف مشغول اند. این وبلاگ نویسان دارای طیف وسیعی از عقاید و آرا هستند و نقش مهمی در مباحث اجتماعی، فرهنگی، و سیاسی ایفا می کنند.

متاسفانه ظرف سالهای اخیر، وبسایتها و وبلاگهای متعددی به صورت منظم توسط مقامات ایران فیلتر شده و شماری از وبلاگ نویسان با آزار و حبس روبرو شده اند.  بازداشت حسین درخشان تنها آخرین نمونه از این نوع برخوردها ست و به نظر می آید این اقدام در راستای ایجاد رعب و واداشتن وبلاگ نویسان به سکوت طراحی شده است.

مواضع حسین درخشان در خصوص تعدادی از کسانی که بدلیل عقایدشان زندانی شده اند باعث رنجش جامعه وبلاگ نویسان ایرانی بوده و همین موجب شده بسیاری از آنان از وی دوری بجویند.  با اینهمه، این موضوع این حقیقت را نفی نمی کند که آزادی بیان حقی مقدس است و باید برای همه در نظر گرفته شود، نه فقط کسانی که با آنها موافقیم.

بنابرین، ما از این منظر، به طور اصولی شرایط دستگیری و بازداشت حسین درخشان را محکوم می کنیم و خواهان آزادی فوری او هستیم.
امضا کنندگان به ترتیب الفبا:

Arash Abadpour
http://kamangir.net/

Niki Akhavan
http://benevis-dige.blogspot.com/

Hossein Bagher Zadeh
http://www.iranian.com/bagherzadeh

Sanam Dolatshahi
http://www.khorshidkhanoom.com/

Mehdi Jami
http://sibestaan.malakut.org/

Jahanshah Javid
http://www.iranian.com/

Abdee Kalantari
http://www.nilgoon.org

Sheema Kalbasi
http://www.zaneirani.blogspot.com/

Nazli Kamvari
http://sibiltala.blogspot.com/

Nazy Kaviani
http://nazykaviani.blogspot.com/

Peyvand Khorsandi
http://soulbean.wordpress.com/

Nikahang Kowsar
http://nikahang.blogspot.com/

Omid Memarian
http://omidmemarian.blogspot.com/

Pedram Moallemian
http://www.eyeranian.net/

Ali Moayedian
http://payvand.com/

Ebrahim Nabavi
http://www.doomdam.com/

Masoome Naseri 
http://www.mimnoon.com/

Khodadad Rezakhani
http://www.vishistorica.com/

Leva Zand
http://balootak.com/

امضاهای جدید:
مانی ب
http://manib.blogfa.com/
هادی ناصری
http://hadinaseri.blogfa.com/
شهاب مباشری
http://mobasheri.khazzeh.com/
سید سراج الدین میردامادی
www.roozneveshtha.com
شهرنوش پارسی پور
http://www.shahrnushparsipur.com
عباس معروفی
http://maroufi.malakut.org/
مهرداد عارف ادیب
http://www.aref-adib.com

بامداد ایرانی
http://bamdadi.com/
داریوش کدیور
http://www.iranian.com/main/blog/darius-kadivar
حاجی کنزینگتون
http://www.mibibi.com/
یاسر کراچیان
http://vahid.blogspot.com
مهران مهرافشان
http://xseer.com/

سیروس شهیدی
http://andishehblog.wordpress.com/ 
سام الدین ضیایی
http://sameddin-ziaee.blogspot.com/ 
مجید زهری
http://www.majidzohari.com

 برای افزودن نام خود لطفا پیام بگذارید یا ایمیل بفرستید. و متن نامه ها (فارسی و انگلیسی) را در وبلاگ خود بازنشر کنید. اگر سایت ایرانیان برای شما فیلتر نباشد می توانید در این صفحه نیز نام خود را اضافه کنید:
In defense of free speech

لطفا حامیان از بازنشر و تکثیر متن در وبلاگهای خود دریغ نکنند!
 

 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 17
چاپ کن
بفرست  
December 15, 2008  
زینت یافتگی جهان معبر سختکوشی در جهان  
 

دیشب در عالم خواب و بیدار بودم. خواب ام نمی برد. گفتم بر می خیزم و چراغی بر می افروزم و نانی آماده می کنم و چای و در بامداد خلوت کمی می خوانم و می نویسم. میان برخاستن و خود را خواباندن مانده بودم. از خود سوال می کردم که بر می خیزم یا نه. متوجه شدم که رفتن به طبقه پایین خانه و ساعتی را به چای و خلوت گذراندن برایم لذت بخش است. تصویر آنچه خواهم کرد و حالی که خواهم برد آنقدر قوی می شد که داشت مرا از بستر بلند می کرد. و کرد. دیدم در واقع برای حرکت از یک وضع به وضع بعدی باید آن وضع آراسته شده باشد در چشم آدم تا انگیزه ببخشد. سپس به این منتقل شدم که در قرآن هم بحث زینت داده شدن هست. مردم علی العموم و یعنی بنی بشر باید امری برایش جذاب شود و چشم و ذهن اش را پر کند تا برای انجام اش قدمی بردارد. قرآن زینت داده شدن را برای تقریبا همه امور صادق می بیند. یعنی اصلی عمومی که هر کار شیطانی و رحمانی از آن برکنار نیست. آدم باید اول کاری به چشم اش دلربا بیاید تا به آن تن دهد.

امروز در مرور آیات قرآنی متوجه شدم که در واقع زینت یافتگی مقدمه رنج است. به بیان دیگر برای اینکه ما بنی آدم تن به رنج و تعب و سختی و زحمتی بدهیم باید آن را برای هدفی که در چشم ما زینت یافته انجام دهیم. مثلا زنی که می خواهد بچه دار شود آنقدر این فرزند آینده به چشم اش شیرین می شود که برای به دست آوردن اش حاضر می شود به بارداری نه ماهه و رنج به دنیا آوردن کودک خود تن بدهد. یا دانشجویی که می خواهد رساله ای بنویسد آنقدر باید غرق در موضوع خود شده باشد تا تن به کار دهد و چیزی نو بیافرد. آدمها را از آنچه برایشان زینت یافته می توان و باید شناخت.

از نگاهی دیگر، بیگاری و اسارت و بردگی و خوارداشت و ذلت و همه اینها در واقع یک معنا بیشتر ندارد: آدم کاری را انجام می دهد که در نظرش زینت نیافته است. وقتی شیرینی زینت از آدمی دریغ شود کار او بیگاری و اسارت می شود و به جای آنکه اسباب سربلندی او شود - مثل مادر که تولد کودک برایش فخر است- تبدیل به خوارداشت او می شود. بهترین کار زینت یافته ترین کار است. با لحاظ اینکه جهت کار نیز انسانی و خیر باشد.

زینت در همه کارهای آدمی جاری است. از کوچکترین تا بزرگترین. بدون زینت نمی توان قدمی اصیل برداشت. رنجی که می بریم بدون مقدمه زینت گنجی محتمل بی معنا ست. مشقت های آدم فقط در پرتو زینتهایی که رانه درونی او ست تحمل پذیر می شود.

زینت در سطح فردی و اجتماعی هر دو جاری است. به زبان دیگر ملت ها نیز از این اصل برکنار نیستند. اینجا - و البته در مورد افراد هم - می توان از زینت هایی که مردمان به دست کرده اند و دستاورد آنها ست و به معنای دقیق تر دست-رنج آنها ست ایشان را شناخت. وقتی پل زیبایی را می بینیم یا ساختمانی خوش قد و قامت یا کتابی ارجمند یا اثری ستودنی در سینما و موسیقی و از این شمار در می یابیم که کسی و کسانی در فراهم آوردن آن رنج برده اند و سخت کوشیده اند. و از اینجا آنها را می شناسیم. هر کاری که فاقد لطف و آن است و فاقد هندسه دقیق و زیبا همانا کاری است که از سر اجبار و اضطرار و تکلیف سر هم شده است.

نکته آخری که در این اشاره گفتنی است زینت است و کارفرمایی آینده. در واقع آینده آن زینت بزرگی است که به دنبال آن ایم. یا مجموعه ای از زینت ها که برای به دست آوردن اش رنج امروز را بر خود هموار می کنیم. پرسشی که بلافاصله می تواند مطرح شود این است که رهبران همه کشورها نوعی از زینت را برای مردم خود تبلیغ می کنند و اهداف خود را در پرتو آنها توجیه می کنند. کشوری نیکبخت است که میان مردمان اش برای رسیدن به آن آینده توافق و اجماعی وجود داشته باشد. یا به زبان سیاسی تر اکثریتی از مردم بر آن بر اساس روشهای پذیرفته توافق کرده باشند. از خود می پرسم رهبران ما کدام آینده را برای ما زینت بخشیده اند؟ آنها چه دارند که به ما عرضه کنند و دل ما را برباید و ما را با آنها همراه سازد؟ وگرنه هر دستگاه سیاسی ابزار اعمال و حفظ قدرت را دارا ست. آنچه به رهبری معنا می دهد پدید آوردن بینشی است که مردم به آن دل بدهند تا بتوانند چیزی را که آینده است با کار امروز خود بسازند. اما فقدان این زینت فقدان آن شیرینی برای کوشش واقعی و ملی به معنای بحران بی آینده شدن است. چنین جامعه ای تنها به زینت های فردی دلخوش خواهد شد و از زینت ملی و آینده واحد که تصویرش رنج و مشقت امروز را توجیه کند بی بهره خواهد ماند. در چنین سرزمینی همبستگی میان دولت و ملت کیمیا ست. همین جا ست که از زبان رهبران اش حرفهایی می شنوی که مضحک اند. این آن خطر بزرگ است برای دستگاه سیاسی اگر فهم کند. اگر نه دیر و زود مردی و زنی و مردمانی پیدا خواهند شد که از آینده ای سخن می گویند که دلربا ست. این قهری است. این نیاز آدمی است.        

 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 3
چاپ کن
بفرست  
December 11, 2008  
نام نامی فروغ  
 

وقتی سه چهار سال پیش حسین منصوری را در جلسه ای که به همت نیما مینا در سوآس لندن تشکیل شده بود دیدم با خودم فکر کردم چه چیزی از فروغ در این مرد که زمان مرگ فروغ هنوز پسربچه ای بود باقی مانده است. به نظرم آمد بسیار در-خود-فرو-رفته است. در نگاه اول جذابیتی برای مخاطب ایجاد نمی کرد. به زبان آلمانی هم حرف می زد و شعر می خواند که نمی فهمیدم و همین هم بیشتر باعث ایجاد فاصله می شد. آنهمه نزدیک به زنی که اینهمه نزدیک است به من و اینقدر دور؟ حالا می فهمم که اینطور نبوده است. او براستی تربیت شده فروغ است. فرزند واقعی اوست. فرزند برگزیده او ست. فرزندی که اینک سنی از او گذشته است و فیلمی ساخته که می توان با لحظه لحظه اش ارتباط برقرار کرد. وقتی این آگهی کوچک چند دقیقه ای را می بینم برای هر چندمین باری هم که باشد باز انگار بار اول دیده ام. بجز آن دو سه صحنه ناچسب از ابراهیم گلستان باقی اش دلنشین است. گلستان خودش عالم دیگری دارد. حضور او را دوست دارم اما اگر بخواهم بر اساس همین چند کلمه ای که از او در فیلم آمده قضاوت کنم باید بگویم آدم را ناامید می کند. دوست دارم فیلم را بتمامه ببینم و باز هم همینطور میخکوب شوم و پوست ام بسوزد و گزگز کند. دوست ندارم فیلم را که می بینم مثل آن ساخته بی معنای آن آقای ایرانی پرگو و فرصت طلبانه و پرادعا باشد. دو بار نقدش را نوشتم ولی باز منتشر نکردم. از بس که بی خود بود. حیف نقد. اما این کار به نظرم می رسد که اثر است. نیامده و ندیده دوست اش دارم. چیزی در آن هست که در جایی دیگر نیست. چیزی در تجربه آن پسربچه و این مرد هست که فقط از او ست و با او ست. و حالا او دارد از آن با ما سخن می گوید. ما او را که می شناسیم بی گمان فروغ را باز می شناسیم و بیشتر می شناسیم. دست مریزادی هم به جهانشاه که فیلم را در ایرانیان دات کام (+) پست کرد. برایش نوشتم که واقعا بعضی چیزهایی که می پسندد و در ایرانیان می گذارد بی نظیر است. او ادیتور فوق العاده ای است که می داند رسانه یعنی چه. 




این هم سایت فیلم حسین منصوری که می توانید دی وی دی فیلم را سفارش دهید ولی ظاهرا فقط نسخه ان تی اس سی دارد که در اروپا خیلی رایج نیست. خوب است در روزهای آینده ببینم که یکی از اهالی بخیه که سینما و فروغ و روزنامه نگاری را می شناسند رفته اند با او گفتگو کرده اند. اگر حاضر به گفتگو بشود. که دست کم برای شناساندن فیلم اش باید قبول کند.

گفتگویی با پسر تنی فروغ را هم این اواخر دیدم. لینک اش را پیدا کردم می گذارم. این دو اصلا قابل مقایسه نیستند البته. پسر تنی خاطره ای از مادر ندارد چندان و این یکی پر از خاطره است. دنیای عجیبی است. دنیای عجیبی بود فروغ.  

 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 2
چاپ کن
بفرست  
December 1, 2008  
به ما خوب می رسن الحمدلله  
 
از شنیدن این شعر باحال لذت بردم. گفتم شما را هم در این لذت شریک کنم. ربطی هم به اینکه خاتمی می آید یا نمی آید و من در باره موضوع چه فکر می کنم ندارد. شعر شعر زیبایی است. بیان استادانه ای ست از وضع اجتماعی ما. دست اردوان هم درد نکند که این ویدئو را گذاشت:
 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 1
چاپ کن
بفرست