:: سکسوآلیته بمثابه حجاب
:: گفتگوی سر میز شام با داریوش آشوری
:: کتابهای به یادماندنی سال 91
:: اقاریر؛ در حدیت شناسی نظام مقدس
:: چرا فارسی را بد می نویسیم؟
:: فارسی آموزی مدرسه ندارد
:: اندیشیدن به روش همزن، آزادسازی از طریق توهین
:: حق تمسخر و تحقیر محفوظ نیست
:: ملت ما "ملت باهوش"ی است؛ مشکل گزاره های "یک"سان ساز
:: به عبارتن اخری
:: افسانه عقیم بودن زبان فارسی
:: حفظت شیئا و غابت عنک اشیاء
:: انس با زبان
:: نوشتن و قوس تعادل
:: طلا در مس يا در مصر؟
:: روزی برای تصادم جهان ها
:: ورقی چند از تاريخ گل
:: در معنای لطافت و ادراک امر بلاکيف
:: در مفهوم شکست
:: در ستايش سادگی و روشنی بيان به سبک آلن سوکال
:: مدرنيسم ايرانی و آلودگی بيان هگلی
:: مدرنيسم ايرانی: تبديل دايره به خط
:: اشتياق به هر آنچه ممنوع است؛ ايدئولوژی نسلی شورشگر
:: کرم ها و غول ها
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
July 31, 2007  
هنر شعر نخواندن  
 

شعر راه نجات ما نيست اما شاید هر راه نجاتی در ميان ما مردم دلداده به شعر بايد از شعر بياموزد! شعر عادت شده ما دشمن زندگی مدرنی است که ما خستگی ناپذير به دنبال آن می دويم و ظاهرا قرار نیست هيچوقت هم به آن برسيم. دشمن ترين شعر به مدرنيته شعری است که در آن هر چيزی به هر چيزی بتواند نسبت داده شود. اين بنياد عقل و منطق را می فرسايد. مثل عالم مابعد موادمخدر می ماند! همه چيز به هم می ریزد. می دانم که می گويند شعر آشنایی زدایی می کند. اما نه هر چه آشنایی زدایی کند شعر است! اشتباه بزرگ همين است که جوانان سرزمين من از بام تا شام می دوند دنبال غیرمتعارف حرف زدن و به نظرشان شعر می گويند. اين شعر نيست. ام الفساد یک زندگی عاشقانه آرام است. تخریب چی کنار هم گذاشتن دو گزاره بامعنا ست. معنا چيزی است که گمشده ما ست.

اما شعرهايی که هنوز می توان از آن لذت برد از آن شمار است که روايت می کنند. حسی حادثه ای لحظه ای به يادماندنی. مثل اعلای آن شعر فروغ است. چقدر شعر فروغانه کم می خوانم اين روزها. روايت ما را نجات می دهد خاصه اگر شخصی باشد. و اساس مدرن زیستن روايت شخصی است. حتی آزادی بيان هم آزادی بيان ديد و نگاه شخصی است. اگر من آزاد نباشم از خود بگويم مدرن چيست؟ آزادی هم هميشه آزادی از حکومت نيست. آزادی دستاورد يک سلوک فردی است.

و من متاسف می شوم از انبوه مقالاتی که شعرگونه اند و در آن هر چيزی به هر چيزی ربط داده شده است نه بر اساس تحقيق که بر اساس تخيل عادت شده. من فکر می کنم شعر و برخی نظریات شعری ما را فاسد کرده است. برای همين است که شعر نمی خوانم. با ترس می خوانم. می ترسم از اين بی در و پيکری. از اين ياوه گويی.

سالها پيش دريافتم که برای ورود به دنيای نو بايد رمانتی سيسم و سانتی مانتاليسم فراگير دوره جوانی مان را کنار بگذارم. بعدها دريافتم بخش اعظمی از آداب صوفيانه عادت شده ما آفت عقل است و شناخت جهان نو. و چند سالی است که می دانم شعر هم نجاتی نيست. در مقابل شعری که به آن عادت کرده ايم بايد از «هنر نخواندن» استفاده کرد.  ذهن را بايد تربيت کرد. زبان را بايد تربيت کرد. ما را معنا و آراستگی معنايی نجات می دهد. نوشتن خوب و نثر شيوا. فارسی درست. فارسی دری به قول آشوری نه دری وری. ما بد می نويسیم. بسيار بد. فارسی گروههای بزرگی از ما در اسفل السافلين است. خيلی خوب باشد شکسته پکسته است. به هم ريخته است. کسی که زبان اش به هم ريخته است به هيچ نظمی نخواهد رسيد. آشفتگی اش درمان نخواهد شد. هر قانونی برای بی قاعدگی ذهن و زبان و شناور کردن معانی رهزن مدرنيته است. من باشم بسياری از شاعران را دوباره به کلاس زبان فارسی می برم و بسياری از روزنامه نگاران و مترجمان را. باور کنيد دلم لک زده است برای خواندن متنی که از خواندن آن حظ کنم. متنی سنجيده و آهسته و خردمند و گزاره مند و والا. متنی که ذوق زده نيست عجول نيست انباشته از همه حرفهای عالم نيست خط دارد و ربط دارد و خوب و پاکيزه نوشته و چيده و ويراسته شده است. متنی که می آموزد و از حضور و منزلت خود در جهان آگاه است و وجودش مثل فحشی بر ناصيه زبان فارسی ننشسته است. 


Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
آدرس دنبالک اين نوشته
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/1477
نقد و نظر

عالي بود

Posted by: بهناز at September 17, 2007 6:43 PM



سلام،
کاش می توانستم نظر شما را درباره ی این مقاله ام بدانم!
http://www.parsfootball.com/news/8389.html

Posted by: هادی at August 21, 2007 3:41 PM



سلام
استاد چرا گير سه پيچ به شعر داده ايد؟
به قول آقاي معروفي؟
اگر شعر راضي تان نمي كند تنها يك راه درمان وجوددارد
خودتان بگوييد آنچه مي خواهيد بشنويد
خوشحال مي شوم شعر مرا بخوايند
علارغم مشكل پسنديتان!

Posted by: ناهيد at August 2, 2007 9:43 PM



سلام. واقعا جالب بود./// شعر و بوسه را كه داشته باشي مرگ چه دارد كه از تو بستاند/// خوشحال ميشم كه سري هم به من بزني.يا حق...

Posted by: باباگنوش at July 31, 2007 10:13 PM


نظر دهيد









اطلاعات به خاطر سپرده شود؟









 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 4
چاپ کن
بفرست