:: بازديد از امپراتوری
:: بديل منتقدان افشاری-عطری برای حفظ منافع ايران چيست؟
:: جنگ نرم آمريکا با ايران در راه است
:: ما و تابوی آمريکا
:: دموکراسی استصوابی
:: به هر حالت که بودم با تو بودم ميهن ای ميهن
:: Preemptive Dissent
:: در مفهوم شکست
:: وضعيت بی ستارگی
:: انقلاب زنی زيبا بود
:: کار ما با صرف مخالفت با حمله آمريکا تمام نيست
:: ضد منجی
:: بهنود، مک نامارا و ساعدی
:: اگر ژاپن در جنگ برنده می شد
:: دموکراسی با سالاد اسلحه
:: نااميدی از جنگ
:: هیسسسسسسس!؟
:: برای حمله نخست بايد توجيه دفاع را تضعيف کرد
:: آمريکا و ما - نسلی که جنگ نمی خواهد
:: ما و آمريکا به روايت وبستان
:: تغيير تدريجی بهترين نوع تغيير است
:: حق تعيين سرنوشت مان را به آمريکا واگذار نکنيم
:: ما، آمريکا و اين لشکر روشنفکران
:: تخيل و فرهنگ آمريکايی
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
March 20, 2005  
ايرانی ها نيامدند  
 

ايرانی ها نيامدند. درست است. حتی يک نفر از چهره های شاخص و نيمه شاخص ايرانی در تظاهرات نبود. ايرانيانی هم که بودند گروه گروه و پراکنده بودند و کم تعداد و هر کدام با هدفی آمده بودند. ولی باز گلی به گوشه جمال همت شان. از جمعيت ظاهرا 40 هزار نفری ايرانيان لندن يک درصد هم در تظاهرات نبودند. يعنی به اندازه يک کنسرت يا جشن نوروزی هم برايشان جذابيت نداشته است. گرچه پلاکاردهای مخالفت با حمله به ايران همه جا بود اما بر دوش زنان و مردان غيرايرانی. جالب است نه؟ ظاهرا واجب کفايی بوده و ايرانی ها ديدند به اندازه کافی جماعت پلاکاردکش هست به خود زحمت بيرون آمدن نداده بودند! از جوانترين کسی که يکی از اين پلاکاردها را حمل می کرد و نوجوان انگليسی 12-13 ساله ای بود پرسيدم می داند ايران کجاست. و می دانست که در ميدل ايست است و در نزديکی عراق. خوشحال شدم که دست کم بدون اطلاع پلاکارد را با خود نمی کشد. چيزی می داند.

رفتار ما ايرانی ها خيلی قابل مطالعه است. ما مردم اصلا توان و توجه و طبعا علاقه به پيشگيری نداريم. حالا کووووو تا جنگ! ولی فعلا آنقدر خسته ام که حوصله تحليل ندارم. عکس ها را ببينيد. تا بعد. تبريک نوروزی ام را هم می گذارم برای روز اول فروردين که با اين بی دلی همزمان نشود يک وقت بد شگون باشد!



تظاهرات ضد جنگ روز 19 مارس لندن
تظاهرات ضد جنگ
تظاهرات ضد جنگ در لندن
تظاهرات ضد جنگ در لندن
تظاهرات ضد جنگ در لندن
 
Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
آدرس دنبالک اين نوشته
http://www.malakut.org/cgi-bin/mt33/donbalak.cgi/623
نقد و نظر

متاسفانه نظر آقای طواف نسبتا درست است . من هم خیلی ها را می شناسم که با حمله به ایران صرفا برای این موافقند که از دست رژیم فعلی نجات پیدا کنند .

Posted by: لیلا at October 11, 2009 10:37 AM



... ما بموقع خواهيم آمد ...


Posted by: زمان at March 23, 2005 12:31 AM



کريم برادر، ظاهرا فقط من نيستم که بی اطلاع ام اين 45-50 هزار نفر ديگر هم که با حمله به ايران مخالفت می کردند پاک از دنيا بی خبر بوده اند. ممنون که من يکی را اقلا با خبر کردی در دنيا چه می گذرد.

Posted by: سيبستان at March 21, 2005 2:28 PM



شرمندهام که از اوضاع دنیا بخصوص امریکا کاملا بی اطلاع هستید و گاه نظر های
کسانی را مینویسید که در ایران در اقلیت محض هستند. ایا به اخبار امریکا
و تحلیل گران خبره ان گوش کرده اید؟ چگونه در گرداب بغداد گرفتار شدهاند. ایا
گریه بوش واطرافیانش را از انتخابات عراق نشنیدهاید؟وقتی مسعول کاخ سفید
میگوید اقلا شیعیان بخاطر مرگ هزارو پانصد سرباز امریکایی میبایست به
ایاد-الاوی رای میدادند نه به دارودسته خمینی!!!!؟ سنی ها که شمشیر را از رو بستهاند
و حتی کرد ها هم قابل اعتماد نیستند..... بله ایرانی ها که عاقلند میدانند امریک
حتی برای حمله مشکی از راه دور به سایتهای اتمی ایران این بار حتما فرانسه و
المان را باید راضی کند و این هم شدنی نیست

Posted by: Karim at March 21, 2005 9:56 AM



قبل از اينكه كسي ايراد بني اسراييلي از املا بگيره :

someone to meet

صحيح است.
با عرض معذرت

Posted by: mehrdad at March 20, 2005 4:50 PM



چند روز پیش با یکی از دوستانم صحبت می کردم در این مورد که در ایران حرکتی ضد جنگ از طرف مردم انجام نمی شود.. دوستم می گفت، خوب من هم موافق جنگ هستم!.. گفتم چرا؟.. گفت اینکه آمریکایی ها بر ما حکومت کنند بهتر از این است که انگلیسی ها حکومت کنند!.. آمریکایی ها حداقل از نظر علمی بهتر هستند!.. گفتم اشغالگری چی؟.. گفت امیدمان به کی باشد؟.. به این اپوزیسیون که الانش با هم سرِ دعوا دارند و نمی توانند با هم حتی مذاکره کنند؟ چه برسد به اینکه بخواهند قدرت را بین خود تقسیم کنند و حتما جنگ داخلی صورت خواهد گرفت!!... عین این حرف ها را خیلی از مردم شنیدم.. راستش مردم چندان بی تمایل به دخالت آمریکا در ایران نیستند و این عمق فاجعه است، و نشان می دهد چقدر اعتماد از حاکمیت و نظام سلب شده، چقدر فاصله دولت_ملت عمیق شده.. دیروز البته تعدادی با عنوان گروه بدون مرز در تهران راهپیماییِ کوچکی انجام دادند علیه جنگ و جهانی سازی... اینها البته به نظر من بازمانده های گروههای چپ در ایران هستند.. اینجا گزارشش را ببینید: http://www.bedoonemarz.com/modules.php?name=News&file=article&sid=82

جا دارد که شما اندیشمندان جامعه در مورد چراییِ این وضعیت در ایران مطالعه و گفتگو کنید... چرا ایرانیان به جنگ راضی شده اند؟ و آیا حکومت فعلی واقعاً دست نشانده انگلیس یا تامین کننده منافع آن است؟...
هنوز خیلی چیزهای انقلاب ناگفته مانده است، گفتگوهای آمریکاییها و انگلیسیها با دکتر یزدی و بهشتی و خمینی در تهران و پاریس .... و خیلی حرفهای دیگر...

Posted by: محمد جواد طواف at March 20, 2005 6:02 AM



راستش كمي دلم گرفت. روزگار چه زود مي گذره. انگار همين ديروز بود كه همكلاسيهام ازم خواهش مي كردن كه براي مخالفت با جنگ عراق باهاشون برم راهپيمايي و براي راضي كردنم به رفتن اين رو مي گفتن: بعدش نوبت كشور شماست و افسوس كه چنين است.
متاسفانه شرايط چنان هموطنان رو منفعل كرده كه به اين سادگي ها تن به حركت نمي دن.

Posted by: ربل at March 20, 2005 3:47 AM



عزيز دلم

آن انگليسيهايي هم كه آمده بودند دنبال
some one to meat
و
dating
و
fun
بودند. به حمد الله عکسهای مراسم هم به اندازه کافی گویا می باشد.

Posted by: mehrdad at March 20, 2005 3:38 AM


نظر دهيد









اطلاعات به خاطر سپرده شود؟









 
پيوند  
دنبالک 0
نقد و نظر 8
چاپ کن
بفرست