:: دفاع از آزادی بيان: مجرد يا انضمامی؟
:: تروريست: قيصر، قاتل يا سرباز؟
:: درون ذهن يک تروريست- آموزه يکم
:: همزيستی با اروپا، همزيستی در اروپا
:: اروپا با نگاه توريستی شناخته نمی شود
:: ضدمقدس، تلويزيون و ترور
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
November 23, 2004  
متن جهان خاکستری است  
 

يک تنه با جمعی مخالف و گاه مهاجم وهتاک روبرو شدن کار فرساينده ای است. ماجرای قتل ون گوک بيش از آنچه من فکر می کردم اسباب حرف و حديث شد. بسياری از آن ميان ناشنيدنی بود و به يکبار خواندن هم نمی ارزيد. اما شماری معدود از دوستان ديده و ناديده سخنانی گفتند که هم از آن آموختم و هم در اين بده بستان نظر خود را شفاف تر ساختم اول برای خودم و بعد هم آنها که نظری به اين قلم دارند و در اين بحث شبهات يافته اند و شايد آزرده اند. من در اين ميان از گفتگوی شبانه -که روز بعد هم ادامه يافت- با دوست ناديده و چالشگری با نام دخو لذت بردم و آن را گفتگويی زاينده يافتم. او نمونه مخالف منصف و از-مايه-دانشی-برخوردار است که می داند کجا حمله کند کجا سپر بردارد کجا موافقت کند يا بر سر سخن خود بايستد بی آنکه به ناسزا دهان و نوشته بيالايد. اين بحث از جدی ترين بحث های ما ايرانيان و مهاجران است. با هوچيگری پيش نمی رود. من به احترام دخو و زايندگی و طرح اشکال کردن جدی او و آنچه اين گفت و گو برای من حاصل کرده است آن را با دو سه نظر از داريوش که گاه در بحث شرکت کرده می آورم. اميد می برم که ديگرانی هم که حرفی برای زدن دارند از همين شيوه راه به بحث بجويند؛ اگر راهی به دهی باشد برای ما جماعت گريختن و پشت سرنهادن دوگانه های منطق قديم بحث است: سياه سفيد/ محافظه کار اصلاح طلب/خادم خائن/عرب عجم/ دوست دشمن/ کافر مومن/پيش از اسلام بعد از اسلام/ اينجهان آنجهان/ شرق غرب... اين همان دوگانه هايی است که دريدا از جمله کسانی بود که ترک آن را تعليم می داد. متن جهان خاکستری است:

با کليت سخن و تحليل‌ات موافقم اما يکی دو نکته می‌ماند که نياز به توضيح و تبيين دارد. ما در روزگار معاصر، نمی‌گويم لزوماً مدرن، داريم از قتل/ترور/خشونت حرف می‌زنيم. کشتن آدميان شايد تا همين صد سال پيش حتی در اروپا هم به سادگی رخ می‌داده است. البته مبانی نوين مدرنيته به مخالفت با قتل آدمی برخاسته است با زيربناهای انسان‌گرايانه‌اش که در آن بحثی نيست. اما اگر با جامعه‌ی بشری پيش از اين دوران نظر کنيم، چه شاهدی داريم که محکوم کردن قتل، امری رايج يا متعارف باشد؟ شاهان به سادگی آب خوردن آدم می‌کشتند. هر کدام به نوعی قتل را مشروعيت می‌داده‌اند. حاليا سخن ما تنها می‌تواند معطوف به زمان معاصر باشد. گذشته را می‌توان با عطف به تاريخی بودن آن درک کرد. در روزگار ما محمل‌های تئوريک قتل/ترور/خشونت شايد ظاهراً با عطف عنان به تئوری‌های سياسی و مکاتب حکومتی معنا پيدا می‌کنند، اما در همه جا هنوز همان روحيه و استدلال برای قتل وجود دارد. وجود يک فرد مخل نظم، آسايش، آرامش (بخوانيد دموکراسی، حقوق بشر، جامعه‌ی مدنی) تلقی می‌شود. نمونه‌ی آشکار آن رفتار آمريکاييان در عراق است. نکته‌ای که می‌خواهم بگويم اين است که الگوی تئوريک قتل شايد در ايران ظاهراً تفاوت چندانی نکرده باشد. در آمريکا توجيه ظاهری آن فرق کرده است اما هنوز قتل ادامه دارد. جنبش آزادی‌خواه ايرلند تا همين ده سال پيش خيلی راحت ترور می‌کرد.

دراز گفتم و تودرتو. غرض‌ام اين بود که بگويم آرمان‌های اومانيستی يا در همه جا مشروعیت نيافته‌اند و يا بسيار شکننده هستند. چه چيزی بايد به جامعه‌ تزريق شود تا اين مدنيت و انسان‌گرايی را مرتباً حفظ و پالايش کند و مجال رشد يکپارچه‌نگری و مطلق‌گرايی را سلب کند؟ مدنی بودن و انسان‌گرا بودن يک جامعه را چه چيز تضمين می‌کند؟ صرف تجويز دولت؟ يا وجود نهادهای مستقل از دولت‌ها که فارغ از انگيزه‌های سياسی قدرت‌مدارن رفتار می‌کنند؟

الگوهای نفی قتل/ترور/خشونت نوپا هستند و شکننده. هم‌چنان که الگوهای جامعه‌ی مدنی، دموکراسی، آزادی بيان در معرض سوء استفاده و يک‌جانبه عمل شدن هستند.

داريوش November 21, 2004 09:10 PM


من فكر ميكنم شما هم بالاخره نمي خواهيد بپذيريد كه از قتل دفاع كرديد و از شرق و غرب براي توجيهش رفرنس آورديد.
چه فرقي مي كند . شما هم از قتل و ترور حمايت مي كنيد . ما كه در اين جهان سوممان در اين زمينه كمبودي نداريم. آقاي مصباح هست كه به معني واژه ارهاب ارجاعمان مي دهد . شما قدري مدرن تر همان مي گوييد.
ميدانيد؟ فرقي نمي كند. ده تا حرف درست يك حرف نادرست را توجيه نمي كند.

دخو November 22, 2004 05:29 PM


دخو جان برادر ما اين همه نوشتيم و می نويسيم که يک نکته ساده را روشن کنيم که بابا مسلمانها هم آدم اند و جو ضداسلامی نبايد باعث شود حقوق آنها پامال شود قاتل را بچسبيد و منصفانه محاکمه کنيد ولی چرا مسجد و مدرسه را آتش می زنيد. آنوقت شما با دو کلام نصف و نيمه ما را می چسبانی به آيت الله مصباح! بابا انصافتو شکر. اقلا در همان وبلاگ ات يک شرح و بسطی بده ببينيم از کجای حرف ما دفاع از قتل در آمد. بهترين نوشته در اين بحث های اخير هنوز همان حرفهای مهدی و ماهمنير است. دست کم به اين دليل که واضح و بدون برچسب زنی حرفشان را زدند. شما هم بزنيد. اين تابوی بحث از اسلام در وسط جو ضداسلامی را بشکنيد. مگر قائل به انسان نيستيد؟ خب از کی مسلمانها ديگر جزو انسان حساب نشده اند؟!

Sibestaan November 22, 2004 06:57 PM

 


جناب جامی
اولا ً فقط بحث شما این نیست که مسجد مسلمانها را آتش نزنید و قاتل را محاکمه کنید بلکه شما عملا ً وکیل مدافع قاتل هم شده اید شما با گفتن اینکه ون گوک زیاده روی کرد و اینکه دادگاه باید به اینکه او که نمونه بی باوران ضدمقدس جنجالی در اين فضا بود. تحمل او برای هر کسی آسان نيست توجه کند چه چیز را دنبال می کنید ؟.آیا فحوای کلام شما در درجه اول محکوم کردن ترور او بود و بعد اینکه او افراط کرد؟... لابد شما فرق بین علت و دلیل را بسیار بهتر از من می دانید . وقتی قاضی از قاتل می پرسد که چرا کشتی او معمولاً در پاسخ علت را که امری خارجی است ذکر می کند مثلا به عصبانیت خود از مقتول اشاره می کند اما قاضی با این گفته اقناع نمی شود او به دنبال دلیل است. قاتل اگر دلیل بیاورد باید به آن توجه کرد.مثلا صیانت از نفس میتواند دلیل باشد و پذیرفته آید. اما اگر روشنفکری مانند شما در دفاع از قاتل علت را ذکر کند مثل عصبانیت قاتل از فیلم ون گوک و بگوید این را قاضی باید در نظر بگیرد چه نتیجه ای باید بگیرم؟ شما می گویید: توجه به اين نمونه ها نشان می دهد که اگر بر اساس آنچه واقعا در جهان جاری است، و نه بر اساس بحث های نظری روشنفکرانه، قضاوت کنيم اولا قتل هميشه مذموم نيست و نفی قتل نفس، قاعده کلی و استثنا ناپذير تلقی نمی شود. کشتن گاه به دليل جنگ، گاه به دليل عرف اجتماعی و گاه به اين دليل که لازمه نظام مجازات است (مثل اعدام قاچاقچيان و کودک ربايان) مباح دانسته می شود. نوعی ترور مقدس و مجاز.... ثانيا موارد مشخصی از قتل می تواند.... در جايی مقدس باشد و در جايی مطرود، ضدمقدس و غيرمجاز....
محکوم کردن کلی قتل بی معناست بی معنا از اين بابت که خيلی ناکجاآبادی است و بر پايه ديدگاهی ايده آليستی از بشر قرار دارد و در عمل امروزی و تاريخی بشر هيچ کس به آن اعتنايی نکرده و نمی کند.... اینها یعنی چه؟ بر اساس یک دید پراگماتیستی قتل را توجیه کردن اگر نیست چیست؟ این است همان که مصباح می گوید. او هم از ترور مقدس سخن می گوید. من نخواستم انگ بزنم به جنابعالی. من نه سوادم در سطح شماست نه تجربه ام. اما تا آنجا که از کلام شما در این چند پست اخیر فهمیدم اظهار نظر کردم. و هنوز هم می گویم از این حرفها که شما در مورد ترور مقدس و توجیه قتل شخصی به خاطر افراطش زدید ما در جهان سوممان کمبودی احساس نمی کنیم . بحمدالله خیلی رک تر و شفاف تر از شما می گویند. خلاصه قصد جسارتی نبود.

دخو November 22, 2004 08:25 PM


دخو جان ممنون که کمی روشنگری کردی. اما اينکه حرفهای من را به خودم يادآوری کنی که بحث نشد. من آن حرفها را زده ام تا بگويم قضيه قتل يک قضيه يکجانبه نيست که مثلا هيچ کس دست به قتل نمی زند الا مسلمانان. ترور مقدس نامی است که من بر جنگ و اعدام قانونی و قتل به دست پليس و امثال آن گذاشته ام. اينها مسائلی همه جايی و فراگير است. اين ربطی به ترور ون گوک ندارد. اين هم که دادگاه بايد به فضايی که در آن قتلی اتفاق می افتد توجه کند البته حرفی خارق عادت نيست. حتی اينکه کسی از نظر روانی در شرايطی بوده که بر رفتار خودش کنترل داشته يا نه مورد توجه قرار می گيرد. ولو آدمخواری کرده باشد. بعد هم در همه دنيا توهين می تواند به قتل بينجامد. اختصاص به مسلمانان مهاجر ندارد. اين هم برای هر قاضی و دادگاهی شناخته شده است. اما اگر من به تحليل ماجرا می پردازم برای آن است که در اين جو مرده باد و زنده باد بگويم آقايان نمی شود برای حفظ آرامش کمی به اعتقادات ديگران هم احترام بگذاريم؟ مبارزه با خشونت بر عليه زنان که توهين به قرآن و نماز را لازم ندارد. دارد؟ وگرنه با چی مبارزه می کنيم؟ با رفتارهای مسلمانان که الی ماشاء الله متفاوت اند يا با خود اسلام؟ اين مصداق همان مثال معروف می شود که گفتند برو کلاه بياور رفت و سر آورد. با خشونت مسلمانان مبارزه کردن به معنی زيرآب اسلام را زدن که نيست. هست؟ اگر هم هست چرا بايد کسی مبارزه اش با دين و اسلام را تحت عنوان مبارزه با خشونت عليه زن پنهان کند؟ و همه اين حرفها را گفتن می شود دفاع از قتل؟ قتل را دادگاه بررسی می کند. اما تکليف مهاجرانی که هر روزه تحت فشار و تهديد هستند چه می شود؟ چون يکی از آنها دست به قتل زد همه آنها را بايد به آب ريخت؟ و چون در ايران ما دلمان از اسلام آيت الله مصباح خون است هر ناروايی که در اروپا به اسلام نسبت دادند و هر کاری که با مسلمان مهاجر کردند بايد به آن راضی شويم؟

Sibestaan November 22, 2004 08:55 PM


جناب جامی!
بسیار خوب حالا که قسمتمان شده این شب را کمی با جنابعالی سر کنیم قدحی دیگر هم پر می کنیم چه باک.
شما یک منظوری دارید که من در هیچ کجای اظهار نظراتم اصلا چیزی در مورد آن نگفتم چرا می خواهید القا کنید که نظرم را گفته ام ؟و آن منظور شما این است که بخاطر جنایت یکی که از قضا مسلمان است حتا اگر به خاطر اعتقاداتش قتل کرده باشد نباید سایر مسلمین را آزار داد .خب مگر بنده گفتم که باید سایر مسلمین را آزار داد؟ حتا تلخ تر آنکه بخاطر 11 سپتامبر ریشو هایی که سیک هندی بودند در امریکا مقتول و مضروب و مجروح شدند و این چیزی نیست که کسی آنرا تایید کند.
حرفهایتان را هم از این بابت تکرار کردم چون گفتید: ببينيم از کجای حرف ما دفاع از قتل در آمد ؟ خب من همانجا ها را نوشتم.
اما بحث قتل از دو منظر قابل بررسی است . یکی بحث وجودی آن است . یکی توجیه آن. اما اگر از وجود قتل در عالم خارج نتیجه بگیرید که قتل قابل توجیه (مدلل) است این می شود سفسطه. آری در عالم سرقت و تجاوز به عنف و... اتفاق می افتد و این وقوع دارای علت(امر خارجی) هست اما آیا توجیه پذیر و مدلل نیز هست؟ مسئله عدم کنترل روانی میتواند علت یک قتل باشد و عقلای عالم این علت را به عنوان دلیل عدم مسئولیت قاتل می پذیرند . اما اگر انسانی به مقدسات شما توهین کرد و شما عصبانی شدید و او را کشتید .این عصبانیت تنها علت قتل است و هیچ منصفی این را به عنوان دلیل نمی پذیرد. قتل ون گوک به خاطر توهین هم محکوم است اگر قتل آن سیک بیچاره محکوم است. اگر شما قتل ون گوک را محکوم نکنید و بگویید قاتل از ون گوک عصبانی بود ، عمرو و زید هم قتل و ضرب و جرح مهاجرین مسلمان به هلند را محکوم نمی کنند و می گویند آنها به خاطر قتل همشهریشان از مسلمین عصبانیند و دادگاه باید این را لحاظ کند! در حالیکه این درست نیست و دادگاه نباید این را لحاظ کند در هیچ کدام.
اگر کسی به فرض مبارزه با اسلام کند ( حالا ولو آنرا در زیر لوای خشونت علیه زن پنهان کند یا نکند) آیا از نظر شما قتلش مجاز است؟اگر کسی به تمام عقاید مسلمین توهین کند آیا به نظر شما قتلش مجاز است؟ من کاری به این ندارم که در عالم واقع او را می کشند یا اینکه در اسلام برای او چه حکمی قائلند. من میخواهم بدانم این قتل از نظر شما مجـــاز است ؟اگر پاسختان منفی است که اختلافی نداریم و اگر مثبت است به نظر من با مصباح تفاوتی ندارید.
شما می گویید: ترور مقدس نامی است که من بر جنگ و اعدام قانونی و قتل به دست پليس و امثال آن گذاشته ام. مقدس؟ یعنی قدسی؟ یعنی الوهی؟ یعنی پاک؟ قانون اسلام زانی و زانیه را در زنای محصنه محکوم به سنگسار می کند در ایران این قانون هم هست از نظر مقنن ایران مقدس هم هست اما آیا از نظر شما هم موجه است؟ یعنی شما هم مقدس را در اینجا به همان معنا بکار میبرید که اینان بکار میبرند؟ پس چگونه بین شما و مصباح فرق قائل شوم؟
مسئله انگ زنی به شما و یا دلپری از مصباح نیست. من به عنوان کسی که تحصیلات آکادمیکم حقوق است از مباحث شما قانع نشدم و هنوز هم گمان می کنم باید در این نوشتارهای اخیرتان تامل بیشتر بفرمایید و بحث وقوع قتل را از بحث تایید و توجیه آن جدا کنید.

دخو November 22, 2004 09:43 PM


اين بايد ها كه آخر سر گفتم را پس ميگيرم چون به من ارتباطي ندارد كه بگويم بايد

دخو November 22, 2004 09:46 PM


برادر جان اگر پاسخ منفی و مثبت مشکل را حل می کرد که اصلا مشکلی نبود. من کارم حقوق نيست. ولی می دانم که چنين مسائلی پيچيده تر از موافقت يا مخالفت است. اين در قضاوت شايد معنا داشته باشد ولی در کار اجتماعی هميشه طيف وجود دارد و گرايش. کار من نقد اجتماعی است. من به افکار عمومی و گرايش های مردم و شيوه کنترل آن حساس ام. من نه با قتل ون گوک موافقم و نه اين قتل ها را به نفع جامعه مهاجر می دانم. اما چشم خود را بر روی وقايعی که پيرامون من می گذرد هم نمی توانم ببندم. من می گويم نمی شود يک طرف هر کار خواست بکند و از طرف ديگر انتظار داشته باشد هيچ عکس العملی نبيند. اين به معنای آن نيست که اگر عکس العملی شد من با آن موافق باشم. اين عکس العمل می تواند از انتقاد و تظاهرات شروع شود و به ترور هم بکشد. انتقاد و تظاهرات نظر بيشتری به خود جلب می کند و ترور مخالفان جدی می سازد. بهتر نيست که سرسختان جامعه خود را ولو مهاجر مسلمان شمال آفريقايی با فرهنگی سخت متفاوت به سمت انتقاد دعوت کنيم و اعتراض تا ترور؟ آيا جريان مديريت اجتماعی نبايد در مقابل حساسيتهايی که می انگيزد مسئوليت احساس کند؟ چرا بايد تلويزيون هلند در يک ساعت پربيننده چنان فيلمی را که سراپا توهين است پخش کند؟ اصل يادداشت من هم اصلا در عنوان و هم در متن همين را می گويد. اين سخن ساده ای است. اما چون در زمينه ای شنيده می شود که اسم اسلام هم برخی را به رعشه می اندازد طور ديگری فهميده می شود.

در معنای ترور مقدس هم زياده دقيق شده ايد. راه دور رفتن لازم نيست. معنای آن بسادگی اين است که اين نوع از قتل تاييد می گيرد. خوب شمرده می شود. قهرمان می سازد. شما که اهل حقوق ايد بايد با سايه روشن واژه ها بهتر آشنا باشيد. مقدس در اينجا ربطی به الوهی ندارد. چون همه جنگ ها الوهی نيست بلکه بيشتر آنها در مظان ضدالوهی بودن هم هست!

دست آخر شما به من بگوييد فيلم قيصر را ديده ايد؟ نه در مقام پليس و قاضی بلکه در مقام مردی از مردم عادی به قيصر چگونه می نگريد؟ و حتی اگر او را تاييد نمی کنيد فکر می کنيد چرا مردم او را دوست می دارند؟

نگوييد جهان عوض شده است. اين را خودم نوشته ام. می دانم جهان عوض شده است. مشکل در ناهمزمانی جهان هايی است که در اروپا و يا در مقابل اروپا قرار گرفته اند. جهان هايی که با هم ارتباط ندارند يانمی توانند ارتباط بگيرند. جهان هايی که در سوء تفاهم دايمی زندگی می کنند. خوب است که من قاضی نيستم. وگرنه ناچار می شدم با همه همدلی که با قاتل ون گوک داشتم حکم بر عليه او بدهم. حالا که نيستم دست کم می کوشم بگويم چرا چنين قتل هايی اتفاق می افتد. آگاهی مخدوش را تعمير کردن تنها کاری است که از دست من بر می آيد. اگر آگاهی درست بود ايمان و بی ايمانی هم زيباتر می بود.

Sibestaan November 22, 2004 10:42 PM


جهان هايی که در سوء تفاهم دايمی زندگی می کنند....
بله ! اين در جهانهاي تئوريك هم هست. و دقيقا در عوالم حقوقي هم هست.اسلام قواعدي دارد و بگونه اي آدم ميسازد و بگونه اي حكم ميدهد متفاوت از مسيحيت و اگر درست فهميده باشم نظر شما اين است كه فارغ از اينكه با ديد انساني مدرن و امروزين به ارزيابي اين قواعد و احكام بپردازيم وجود و تكثر آنها را به رسميت بشناسيم . رفتارمان و سياستمان با اين واقعيات همگون كنيم و كاري نداشته باشيم به اينكه فلان احكام وحشيانه و غير قابل قبول در فلان باور وجود دارد. همينطور وجود خارجي آنها را به رسميت بشناسيم . فلسفه اخلاق و فلسفه حقوق را متوقف كنيم و براي يك زندگي مسالمت آميز تلاش كنيم. حواسمان باشد اگر از باوري بوي خوبي به مشاممان نمي رسد بيني مان را بگيريم و همين. به اصل عمل قيصر فكر نكنيم به اين فكر كنيم كه اكثرا او را دوست دارند. يا به نفسانيات خودمان ارجاع بدهيم ببينيم ته دلمان با كدام طرف است قاتل يا مقتول.
گمان ميكنم به حد تبين الرشد من الغي( يعني روشن شدن مسئله فارغ از اينكه كدامين درست باشد حداقل) رسيده باشيم
از اين گفتگو رضايتمندم و گمان نمي كنم شبي را بيهوده بيدار مانده باشم. و صبح نشان روشنايي است.
موفق باشيد.

دخو November 22, 2004 11:55 PM


رشد و غی؟ سياه و سپيد؟ من چه می گويم شما چه نتيجه می گيريد! از آن محکمه قضاوت اين است و جز اين نيست بيرون بياييد جهان را طور ديگری می بينيد. اما اگر همانجا هم می مانيد دست کم در اين نکته بينديشيد که امام علی دست سارق را قطع می کرد اما بر آن مرهم می گذاشت و شايد در دل بر او می گريست. ... ...

Sibestaan November 23, 2004 01:11 AM

 

جناب جامي گرامي!
ديشب خواب نگذاشت بيشتر بمانم.شما هم كه بر لغت پاي فشرديد .منظورم از رشد و غي طبق يك عادت گفتاري اين بود كه بحث منقح شد و كاملا معلوم شد كه هر يك چه مي گوييم.
اما در مورد اشك امام علي و مرهم . آري مي گويند مرحوم آيت الله شفتي هم در مورد خطاكاران به زعم او (مثل زناكاران و ...) حكم سنگسار مي داد و بر جنازه مي گريست. دست بريدن وحشيانه است و گريه كردن مشفقانه ! دست سارق را قطع كردن براي شما با مرهم نهادن گريستن بر آن توجيه مي شود!
جناب جامي عزيز !
من در هر لاك فكري كه باشم شكر خدا چنين دچار تعصب نمي شوم و اين برايم كافي است. شما پس چرا اگر قاضي قاتل ون گوك ميشديد به گفته خودتان حكم بر عليه اش ميداديد اما در دل با او همراه بوديد. همان دين اسلام هم همدلي با قتل را مانند شركت در آن معرفي مي كند ( البته شايد بفرماييد در اين مورد به شما ثواب هم از عمل خير قاتل مي رسد).
من براي جان همه انسانها از مسلمان و غير آن حرمت قائلم و اگر طفل 14 ساله اي را در سنندج به جرم روزه خواري آنقدر شلاق ميزنند كه مي ميرد نمي گويم:
اين از آن مواردی است که می گويند حتی اگر راست هم باشد نقلش نبايد کرد چون به دروغ مانند است.
تصور من اين است كه اتفاقا شما به خاطر حب به اسلام ديگر باقي را سياه مي دانيد و مي بينيد. و الا چرا بايد حتا اگر اينها راست باشد نقلش نكرد؟ كه چهره دين همانطور كه متدينين مي خواهند منور بماند؟ و اگر گفتيم توهين به دين كرده ايم؟ اين گونه است سياه و سپيد نديدن؟

دخو November 23, 2004 04:25 AM


مردم اندر حسرت فهم درست! همدلی يعنی که بفهمی چرا طرف دست به اين کار زده است و بر او شفقت آوری: دزد است چون فقير بوده يا بد تربيت شده يا فرصت رشد نيافته يا حريص بوده يا حرمتی برای مال و زحمت ديگری قائل نبوده يا محصول يک جامعه پر تضاد طبقاتی بوده يا هرچيز ديگر. وگرنه منظور اين نيست که مثلا امام علی از دزدی در دل حمايت می کرده و بنابرين به قول شما در آن شريک است! همدلی با قاتل ون گوک هم درک شرايطی است که او در آن دست به قتل می زند. ...

در مورد قطع دست دزد هم با توجه به آنچه در باره خشونت از مد افتاده گفته ام معتقدم در زمان خودش وحشيانه نبوده و امروز است که وحشيانه تلقی می شود. بنابرين هم قطع آن و هم شفقت بر دزد در ظرف زمانی خود سخت در خور تامل است. امروز قالب آن را عوض کنيد و مثلا دزد را به زندان بيندازيد اما در محتوا آن شفقت انسانی را حفظ کنيد. اين حرف من است. که لازمه ساختن جامعه ای بهتر است. زيرا مجازات بدون درک مجازات شونده کور است و بی نتيجه. هر مجازاتی زمانی ارزش دارد که بتواند راه را بر عامل و قاتل بعدی ببندد. در باره شلاق و اصولا مجازات جوان زير 18 سال هم ماجرا کاملا ديگر است.

در عين حال، در رفتار و در احکام دينی ما مشکلات واضح آنقدر هست که می توان به همانها که همه هم تصديق می کنند پرداخت و موارد نادر و استثنايی را کنار گذاشت. اين نه برای آن است که می خواهيم چهره دين مشوه نشود بلکه برای آن است که راه کار تکيه بر قاعده هاست نه استثناها. موارد نادر ممکن است اعجاب آور باشد و برای تبليغات خوب باشد اما برای نقد و اصلاح روشی زياده غيرقابل اعتماد است. انتخاب اين سو يا آن سو بستگی دارد به اين که چقدر به اصلاح فکر می کنيد يا به شهرآَشوبی.

Sibestaan November 23, 2004 11:44 AM


گاهی اوقات که به اين مباحثات نظر می‌کنم، نتيجه‌ای جز اين نمی‌گيرم که:
هر درونی کو خيال انديش شد
گر دليل آری خيالش بيش شد!

وقتی با مخاطبانی سخن می‌گويی که از پيش رأی‌شان را درباره‌ی تو صادر کرده‌اند و به محض اين‌که بدانند،‌ دين، رسولان الهی و آسمانی معانی برای تو در خور اعتنا و توجه هستند، بدون اندک ترديدی تو را به اين يا آن گروه سياسی منتسب می‌کنند! با اين طايفه سخن گفتن نمی‌توان. تذکر مؤمنان را منفعت دارد، نه بهانه‌جويان را. خلاصه سخن آقايان اين است که وجود تفاسير و روش‌های مختلف از دين محال است. از ديد گروهی از دين تنها يک چيز می‌زايد و بس. آن چيز هم همانا چيزی است که آن‌ها به کشف آن نايل آمده‌اند. وقتی تفکر در اين حد از جمود باشد، راه گفت‌وگو با آن بسته است. طرفه‌تر آن است که در اين ميان، تنها می‌توان و بايد معايب دين (اگر بپذيريم کع عيب از نفس دين است) را ديد و نه معايب ساير مکاتب را. عجيب‌تر اين است که اين طايفه که خود را روشنفکر می‌شمارند، چندان از علل بروز خشونت غفلت کردند تا فاجعه‌ی يازده سپتامبر رخ داد و ديوانه‌ای چون بوش، به بهانه‌ی آن دنيا را به آتش و خون کشيد. غربيان اگر در فهم اسلام جدی بودند، نبايد با وقوع انقلاب اسلامی در ايران متوجه می‌شدند که در جهان مسلمان شيعه هم وجود دارد. آن قدر بی‌تفاوت و تنبل در فهم «ديگران» بودند تا بالاخره فهميدند يک تفسير وهابی هم از اسلام هست و شد آن‌چه نبايد می‌شد. اين‌ها واقعيت‌های ساده‌ای هستند که طعنه‌زنان به هيچ رو نه به آن اعتنا دارند و نه می‌خواهند سخنی از آن بشنوند. عجب نيست که وقتی کسانی مثل ارکون و نصر حامد ابوزيد و سروش تفکر دينی را نقد می‌کنند، آن‌ها را عمله‌ی سياست می‌دانند! گويا از همه بداقبال‌تر در اين ميان سروش بوده است که نسبتی دور با حاکميت جمهوری اسلامی داشته است و تفکر او را هم در پرتو روابط پيشين او می‌سنجند. گويا ديگران طيب و طاهر و پاک و معصوم‌اند! بگذريم.

روشنفکران ما اسير سياست‌اند و اگر روشنفکری اين است:
ابلهی‌ام بس مبارک ابلهی است
که دلم با برگ و جانم متقی است
اين اسارت نتيجه‌ای جز اين نمی‌دهد که دين را هم گروگان سياست بدانند. سخن بسيار است. اشارتی کفايت بود. همين اندازه هم دراز شد.

داريوش November 23, 2004 11:52 AM


اتفاقاً منظور شما را درست فهمیدم من که نگفتم علی از دزدی حمایت کرده است . من شما را گفتم که از قتل حمایت کردید .شما فرمودید که با قاتل همدل هستید.اگر منظورتان شفقت از نوع علی بود خود باعث بد فهمی من شدید چون همدلی با قاتل و شفقت بر قاتل دوبار معنایی دارند. پس اگر مرارتی بخاطر بد فهمی من کشیدید من بی تقصیرم.
در مورد توضیح شفقت علی بر سارق مقطوع الید عباراتی آوردید که باز از واژه شفقت در نمی آید. مسائلی که اشاره کردید یعنی اینکه آدم ریشه و علت یک امر را درک کند شفقت نیست. در آن بیان اتفاقاً مراد از شفقت همان انفعال نفسانی توام با دلسوزی بخاطر بی دست شدن سارق بدبخت است و این چیزی است که من اصلا آنرا درک نمی کنم.
در مورد اینکه وحشیانه توصیفی است نسبی مخالفتی با شما ندارم .
من نمی خواهم بگویم چرا در گذشته و در ظرف زمانی دیگری جز ظرف زمانی من دست قطع می کردند یا چرا باورشان چنین و چنان بوده است. من به زمانه خودم کار دارم. من با اینکه در زمانه من (و حالا خاص تر در کشور من) هنوز باید همان احکام بر جان و جهان مردمان حاکم باشد کار دارم. به این کار دارم که آدمها بوسیله جمعی دیگر تحت عنوان حاکم و مفتی و دولت و هر زهر مار دیگری مقتول و مضروب و مجروح می شوند و این مقدس خوانده می شود. من با اینکه اگر کسی به باور شما توهین کند قتلش را توجیه(مدلل) کنید کار دارم اگر شما علل قتل را بررسی کنید این یک کار علمی است و هرگز با آن مشکلی ندارم.برای اینکه پراکنده نگویم وارد بحث مجازات نمی شوم.
اما علت اینکه این گفتگو را ادامه میدهم از قضا بخاطر آن است که این یک جدال احسن نیست این یک گفتگوست. یعنی کسی به دنبال توجیه طرف مقابل نیست و من رایی از قبل در مورد شما صادر نکرده ام با گفتارتان همراه شدم و نتیجه از همانها گرفتم که گفتید .گفتم گفتارتان با گفتار مصباح فرقی ندارد اما نه شما را عمله نظام معرفی کردم نه منتسب به هیچ گروه سیاسی کردم البته اگر رفیق شما دلش بخواهد من به جای گفتگو بنشینم پای موعظه و تذکر شما یا او باید بگویم متاسفانه مدتهاست از پای منبر نشستن بازنشسته شده ام و مرا معذور بدارید. .. اگر ملاک برای اینکه معلوم شود قابل از برای همسخنی هستم یا نه هم این باشد که هر چه شنیدم سر به تصدیق فرود آورم همان نالایق خوانده شوم خشنودترم. حدود یکسال است که وبلاگتان را میخوانم و کم پیش آمد که کامنت بگذارم.آن موقع وبلاگ دیگری داشتم که مسدود شد( در آن نه فحش به مقدسات بود و نه حتا سیاسیون. فقط طبق یک علاقه شخصی اوضاع سیاسی کشور را در حد فهم خودم تحلیل می کردم مانند الان) باری ! من شما را آدمی تند خو و خشونت طلب در نیافته بودم . آدمی که اهل ظرافت است و نازک خیالی و در احوال مردمان ایران زیبایی ها را از سمرقند و بخارا کشف کرده و به من نشان داده آدمی نیست که در موردش بد داوری از قبل کرده باشم.این بار و در این دو سه پست اخیر از قضا سویه ای دیگر دیدم و لحیه ای جنباندم. شما و دوستتان مرا می بخشید.

دخو November 23, 2004 01:11 PM


دخوی عزيز!
سخنانی که نوشتن لزوماً خطاب به شما نبود. سخنانی کلی بود و قاعدتاً شما که در فضای ملکوت گذر کرده‌ايد شاهد برخی برخوردهای تند بوده‌ايد. من جسارت نکردم که شما را به پای منبری بخوانم. نه خود را منبری می‌دانم و نه با اهل منبر مناسبات عاشقانه دارم. اما تذکر دادن و نقد مشفقانه کردن حکايت ديگری است. اگر من نوشته‌ام بويی از ادبيات دينی دارد از آن شرمسار نيستم و شما را هم به دينداری فرا نخوانده‌ام. اين مختصر را نوشتم که بدانيد مخاطب اين سخنان شما نيستيد. اتفاقاً شما را ستودم به خاطر اين‌که در نقد خود نه دشنام داديد و نه کسی را تروريست و آدمکش خوانديد. اندکی تفحص کنيد مخاطب سخن را پيدا می‌کنيد.
يک نکته را هم در حاشيه می‌گويم: بررسی ريشه‌های وقوع يک حادثه مطلقا به معنای مدلل کردن يا موجه کردن آن نيست. به اعتقاد شما اين همه محقق و آکادميسينی که در دانشگاه‌های غربی به نقد رفتار غربيان پرداخته‌اند و سياست‌های انحصارگرايانه‌شان را سنجيده‌اند، همگی طرفدار يا توجيه‌گر فاجعه‌ی يازده سپتامبر بوده‌اند؟ اعلام برائت و انزجار از قتل کار دشواری نيست. هر کسی می‌تواند اين کار را بکند، حتی خود تروريست‌ها. پس فضيلتی نيست در نفس محکوم کردن. کار ارزشمند را کسی می‌کند که ريشه‌های ماجرا را منصفانه بررسی می‌کند تا راه تکرار اين فجايع را ببندد. نکته‌ی ظريف اين است که مستبدين و ديکتاتورها همگی مخالف آزادی بيان هستند. منتقدين آزادی بيان هم خطاهای آن را می‌بينند. انصاف نيست که منتقدين تئوريک آزادی بيان را هم‌رتبه و هم‌رديف ديکتاتورها و آدمکش‌ها بدانيم. اگر آمريکايی هم سخن حقی بگويد درست است، اگر مؤمن مسلم هم خطا کند خطاست. نمی‌توان به صرف شباهت ظاهری يک مدعا گويندگان آن سخن را از هر جنس و طايفه‌ای که باشند در يک رديف قرار داد. روی سخن من تنها با کسانی است که ميل‌ وافری به يکپارچه‌سازی و مونوليت ديدن اسلام، تاريخ، فرهنگ، بشريت و حقيقت دارند. يک سؤال هم که برای من پيش آمده است اين است. کاش يک نفر يک جمله از نويسنده‌ی اين وبلاگ نقل کند که در آن گفته باشد قتل ون‌گوگ کار خوبی بوده است. آيا چنين جمله‌ای هست؟

رفيق سيبستان November 23, 2004 01:42 PM


البته لزوماَ هم مرا كه در حال گفتگو بودم خارج نمي كرد. بگذريم.

اين جمله در نظر قبلي من مگر نيست؟

من با اینکه اگر کسی به باور شما توهین کند قتلش را توجیه(مدلل) کنید کار دارم اگر شما علل قتل را بررسی کنید این یک کار علمی است و هرگز با آن مشکلی ندارم.

اين كه از اين.

قتل ون گوك كار خوبي است در اين نوشتارها نيامد. اما سفسطه علت و دليل پيش آمد.كه مكرر نمي كنم.

اينكه شما ريشه يك عمل را درآوري فرق مي كند با اينكه آن تعليل را لباس دلالت بپوشاني و از اينكه قتل وجود دارد به توجيه قتل برسي...
و بالاخره اينكه اگر منظور نگارنده اين نبوده و تنها به علت يابي و ريشه يابي پرداخته و توجيه امر واقع شده و اگر منظورش از همدلي همان نظر به علت بوده ! (با اينكه اينگونه به سختي ميتوان نظر او را به درستي تشخيص داد ) باري ديگر گفتگو به ثمر نشسته و موقع طرب و شراب فرا رسيده است.

دخو November 23, 2004 02:26 PM


دخو جان اين گفت و گو اين قدر سريع پيش می رود که تا من يک ساعتی غافل شدم از آن عقب ماندم. نه برادر من همان را گفتم که گفتم و کوشيدم که واضح و عريان و صريح بگويم. حرف مرا تفسير نکن. می ترسم به تفسيرت از داستان امام علی شبيه شود! در باب شفقت/همدلی بحث بيشتر لازم است. من آن را از اوجب واجبات در امر مجازات و شناخت جرم و برنامه ريزی برای پيشگيری از تکرار آن می دانم و کهن الگوی آن را رفتار امام علی می بينم. هيچ دليلی نيست که رفتار امام را به انفعال نفسانی و دلسوزی صرف محدود کنيم. من در آن نکات باريک بسيار می بينم.

ديگر اينکه من مسئول حرفی هستم که خود می زنم. و من هم می گويم که برادر جان گفتگو با حضرتت برای من مغتنم بود چرا که زاينده بود. اين تجربه خوبی بود که با کسی يک بگويی و يک بشنوی. در اين بحث دشوار که هر لحظه شبهه ای در ميان می آيد اين شيوه برای من فرصتی برای دقيق شدن در جزئيات بود. اين هم که شما درس خوانده حقوق هستی البته اعتباری به بحث می بخشد. من به سهم خود قدردان ام.

در باب ظرافت و سمرقند و بخارا هم خب چه می شود کرد که گفتگو از آن شهرها و فرهنگ شان در سخن ظرافت درج می کند و گفتگو از اروپا لحن سخن را به تلخی می آلايد. دست من نيست. سخن در دو مقام مختلف می رود.

Sibestaan November 23, 2004 02:44 PM


سيبستان گرامي!
از لطف شما ممنونم.
اما در مورد شفقت قاطع يد بر مقطوع اليد.گمان ميكنم بر اين اشتر بار بيش از توانش حمل ميفرماييد. هر چند اين گفتار شما " مجازات بدون درک مجازات شونده کور است و بی نتيجه " بسيار متين است اما اينكه بفرماييد از شفقت علي بر مقطوع اليد به اين نتيجه رسيديد را اگر به طور علي قبول بتوان كرد اما از دل آن روايت منطقا اين تفسير درنمي آيد.
ميگويند كاشف حلقه بنزن كه با تعداد كربن ها و هيدروژن ها مشكل داشت شب به خواب ديد كه ماري دم خود به دهان گرفت. و او صبحدم كه از خواب برخاست با الهام از آن خواب ناگهان دريافت كه مولكول مربوطه اگر بصورت حلقه باشد معماي تعداد كربن و هيدروژن حل ميشود اما از اين نمي توان نتيجه گرفت كه آن خواب داراي آن بار معنايي بوده است. اگر شما از روي آن روايت به آن نتيجه مطلوب رسيديد دليل نمي شود كه آن مطلوب در دل آن روايت وجود داشته است.شفقت به معني دلسوزي است و اين درك مجازات شونده به معنايي كه شما مي گوييد نيست و كمترين تاثيري بر او ندارد.

دخو November 23, 2004 03:22 PM

Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
نقد و نظر

اگر حاضر نباشيد که جان کسی را بگيريد، اغلب ناچاريد که از راه‌های ديگر جان‌هايی را از دست بدهيد.
(جورج اورول، 1949)

Posted by: جورج اورل at November 25, 2004 12:16 PM



من به نظر خوانندگان احترام می گذارم. فکر کردم توضيح دادن اعتناست به نظر شما. اگر تعبير ديگری کرده ايد قصد من آن نبوده است.

Posted by: Sibestaan at November 25, 2004 12:38 AM



سلام. دو ياره آمدم و از جوابتان جاخوردم: باز هم توضيحاتي فاضلانه تا من متوجه شوم كه چه جور آدمهايي پيدا مي شوند و ضروري است كه با آنها مقابله كرد! آقاي عزيز، من وبلاگ شما را مي خوانم، قبلا نگاه شما تا اين حد نگاهي از اوج به حضيض نبود... حالا برفرض شخصي به شما فحش داده، آيا اينقدر مهم است كه مانند يك معلم اخلاق بر منبر برويد و همه را نصيحت كنيد، از جمله آن را كه آمده تا سخنان شما را بخواند و انتظار نصيحت شدن ندارد... شما مي دانيد كه در ايالات متحده چه حرفها كه به رئيس جمهور نمي زنند و چه كاريكاتورها كه از او نمي كشند، پس تمام وقت اين رئيس جمهور بايد به جواب دادن به اين و آن بگذرد... بگذاريد خواننده بخواند و خودش به اين نتيجه برسد كه فلان شخص بي ادب است و فلاني فهميده و مودب... و گرنه درس ادب دادن زياد سخت نيست، الحمدالله در ايران كم نيستند كساني كه به اين شغل اشتغال دارند...

Posted by: مهرنوش at November 24, 2004 11:40 PM



خب بيرانوند عزيز، قبول. من جمله تو را خطاب به خودم خواندم: فحش -خودت- به مخالفانت. حالا شما که اينقدر ريزبين هستی بگو کجا کسی در کامنت ها به مخالفان نظر من فحشی داده تا ببينم چه می شود کرد. ضمنا من تنها يک بار - تا آنجا که به ياد می آورم- کامنت خواننده ای هتاک به نام بخارا را حذف کردم چون واقعا هيچ نبود جز فحاشی مثل همانی که از او باقی گذاشتم تا شاهد باشد برآنچه حذف شده. آنها که طعنی زده باشند و حرفی هم داشته باشند تا حال مثل همانها که شما می گوييد در همان آب ترشی هستند که بقيه. در ضمن شما هم بد نيست به متن بپردازی تا حاشيه برادر!

Posted by: Sibestaan at November 24, 2004 8:05 PM



گاهي آنقدر در اصل روايت شاخ و برگ هاي زائد مي آيد كه ديگر جز علفهاي هرز چيزي ديده نمي شود!

بيرانوند عزيز،
تنها به عنوان يك فرد در اين دنياي پر ازدحام افراد از شما و افرادي چون شما سوالي دارم:
از درشت گويي و ترور افكار و اشخاص، از گفتن كذب و بستن بهتان به عقايد مخالف خود به چه مي خواهيد برسيد؟ مدينه فاضله شما اين است؟! دموكراسي را اينگونه معني مي كنيد؟! شما براي گرفتن حقي، حقوق ديگري را پايمال مي كنيد؟!
اينجا بحث واقعي برسر چيست؟! اثبات توحش مسلملنان كه من و شما هم به احتمال جزوي از آنها هستيم و يا دفاع از حقوق به ناحق رفته زنان مسلمان كه به يقين با چنين تصاوير و عمل هايي به دست نخواهد آمد! اينجا بحث بر سر حقانيت عمل است يا عكس العمل آن و يا هردو! شايد هم هيچكدام؟!
انگار اين روايت، زخمهاي كهنه اي را در دلها گشوده است و عقده هاي ديرين را باز بارور كرده به گونه اي كه براي رهايي از آن ميخواهيم ديگري را بدريم!

Posted by: sahebdiba at November 24, 2004 7:07 PM



آقای سيبستان ظاهراً حتی از رو خوانی نوشته من هم عاجز هستيد!
من نوشته ام: «چرا فحش هايی را که به خودت داده اند پاک می کنی ((اگر واقعا فحشی داده باشند)) و فحش به مخالفانت را ترشی می اندازی تا مردم ببينند و حظ کنند؟ ((به کامنت های یادداشت قبلی توجه شود))»

اگر ناسزا گفتن به جنابعالی بد است، براي بقيه هم بد است! گفتم که، با رفتارت نشان بده صداقت داری، گوش مردم ديگر از شعار پر است:)

Posted by: بيرانوند at November 24, 2004 6:59 PM



آقای بيرانوند،
راه بهانه جويی هميشه باز است. ما هر چه می گوييم شما همان مرکب خودتان را می رانيد. گوشی برای شنيدن نداريد گويا. از ديدن و خواندن هم اغماض می فرماييد وگرنه دست کم پای اين مطلب که گفت و گوی من است با يک مخالف منصف اين کامنت را نمی گذاشتيد.

ضمنا من از مظلوم نمايی هيچ نمی دانم. حرفی دارم که می زنم و ترجيح می دهم منطق آن حرف راهی برای خود باز کند تا اينکه با مظلوم نمايی فعلا افراد را با خود همراه کنم اما بعدا آنها نتيجه بگيرند که کلاه سرشان رفته و تحت تاثير احساسات حرفی را پذيرفته اند. از سوی شما هم همين است. سعی نکنيد با تحريک و جوسازی حرف خود را به کرسی بنشانيد. اگر حرفی داريد لابد بلديد آن را بزنيد اگر هم نداريد که با جوسازی حرفتان دست کم اينجا پيش نمی رود.

ضمنا خوشحال می شوم دقيقا بفرماييد که کجا سيبستان از دهانش ناسزايی خطاب به ديگران درآمده است. عين جمله را نقل کنيد. باکی نداشته باشيد جا زياد داريم. عين جملات را بياوريد. من بحث اخلاقی با کسی ندارم. اگر تاکيدی بر ارائه نظر می رود تا برافراختن رگ گردن هم از برای آن است که بفهميم کی چی می گويد. با اين که مشکلی نداريد؟ بحث از خشونت که نبايد حتما با خشونت همراه باشد!

Posted by: Sibestaan at November 24, 2004 5:35 PM



آقا/خانم بيرانوند:
به نظر شما، اين آقای دخو موافق سيبستان است؟ که می‌گی نديدم مخالف شما بياد اينجا؟

در ثانی، ادب گفتار خودت که آدم رو ياد چاله ميدونی‌ها می‌ندازه! شما مثل اين که تشنه فحش خوندنی. یعنی اگر تو وبلاگ کسی پای مطالبش کسی بهش فحش نداده باشه (يا فحش‌های آدمای لات پاک شده باشه؛ چون آدم سالم و مؤدب که فحش نمی‌ده!!!)،‌طرف حتماً برای ديگران احترام قايل نيست؟!

مخالف هميشگی

Posted by: مخالف at November 24, 2004 5:14 PM



من نديدم مخالف های شما اينجا بيان. توی وبلاگشان نيز جوابی به شما ندادن و معلومه اهميتی به شما ندادن. بنا بر اين شما داری با آسياب بادی می جنگی:)
در ثانی، آقای معلم اخلاق چرا فقط چشم حقيقت بين حضرتعالي مردم را می بيند و يک لحظه خودت را نمی بيند؟ چرا فحش هايی را که به خودت داده اند پاک می کنی ((اگر واقعا فحشی داده باشند)) و فحش به مخالفانت را ترشی می اندازی تا مردم ببينند و حظ کنند؟ ((به کامنت های یادداشت قبلی توجه شود))
در رفتار شما رياکاری می بينم! ضمنا مردم را نادان حساب می کنی. می دونی چرا؟ چون این شما نيستی که بايد طرفهای بحث را انتخاب کنی و از هر کس خوشت آمد که هيچ، از کسی خوشت نيامد به بهانه فحاش بودن و بد دهنی و هرزه درايی ((که کسی البته اين فحشها را هنوز نديده!!)) بدنام و ترور شخصيت کنی و از آن سمت، از خودت ستمديده بتراشی و مظلوم نمايی کنی! اين بازی ها قديمی شده. برای مردم، برای شعور و جان و روان مردم احترام قائل باش؛ احترامی واقعی و نه حرف. اگر حرفی داری که فکر می کنی قابل زدن است و به آن اعتقاد داری، نبايد بترسی کسی آن را نقد کند. در این صورت، معلوم می شود بنیان فکری ات پوشالی است. بگذاريم.

Posted by: بيرانوند at November 24, 2004 4:11 PM



داشتم دوباره اين يادداشت‌ها را مرور می‌کردم و به اين بخش نوشته‌ی دخو رسيدم:
«اگر شما قتل ون گوک را محکوم نکنید و بگویید قاتل از ون گوک عصبانی بود ، عمرو و زید هم قتل و ضرب و جرح مهاجرین مسلمان به هلند را محکوم نمی کنند و می گویند آنها به خاطر قتل همشهریشان از مسلمین عصبانیند و دادگاه باید این را لحاظ کند! در حالیکه این درست نیست و دادگاه نباید این را لحاظ کند در هیچ کدام.
اگر کسی به فرض مبارزه با اسلام کند ( حالا ولو آنرا در زیر لوای خشونت علیه زن پنهان کند یا نکند) آیا از نظر شما قتلش مجاز است؟اگر کسی به تمام عقاید مسلمین توهین کند آیا به نظر شما قتلش مجاز است؟ من کاری به این ندارم که در عالم واقع او را می کشند یا اینکه در اسلام برای او چه حکمی قائلند. من میخواهم بدانم این قتل از نظر شما مجـــاز است ؟».

متأسفانه اين قسمت همان سفسطه‌ای است که به اين بحث دراز دامن زده است. وقتی ايشان می‌گويد اگر کسی به فرض مبارزه با اسلام کند،‌ آيا قتلش مجاز است؟ پرسشی است کاملاً بی‌ربط در اين بحث. هيچ‌کدام از ما چنين جوازی را صادر نمی‌کند. از نوشته‌ی تو هم بر نمی‌آمد که چون در عالم واقعيت قتل زياد اتفاق می‌افتد پس می‌توان آدم کشت! اين نوع ارتباط‌سازی‌ها دور شدن از ادب بحث است. خيلی خلاصه بگويم که آتش اين ماجرا از نظر من از آن‌جا روشن شد که نقد ما از نحوه‌ی نامتوازن و سياست‌زده‌ی اجرای آزادی بيان در کشورهای غربی، اين‌گونه فهميده شده است که پس قتل مجاز است. اين استنتاج برای هر دو سوی بحث منطقاً استنتاجی نادرست است. در نوشته‌ی تو هم چنين چيزی نيامده است. نمی‌توان نوشته‌ی کسی را مثله‌ کرد و صدر و ذيلش را بدون اعتنا به منطق آن به هم دوخت و سپس نتيجه‌ای را بيرون کشيد که خودمان می‌خواهيم به طرف مقابل نسبت دهيم. وقتی در خواندن مدعيات کسی پيش فرض داشته باشيم و از قبل فکر می‌کرده باشيم فلانی مثلاً تروريست است، ناخودآگاه با خواندن نوشته‌های او همواره به دنبال قراين و شواهدی می‌گرديم که آن ذهنيت ما را ثابت کند. اگر اين دوستان در پی قضاوت و داوری ما درباره‌ی نفس قتل ون‌گوگ بودند نيازی به اين هم مجادله نبود. به هزار و يک شيوه ما قتل را محکوم کرده‌ايم. شاهدش تمام نوشته‌های پيشين وبلاگ خودت است. کافی است کسی وقت بگذارد و بايگانی همين سيبستان را با حوصله بخواند تا به منظومه‌ی فکری نويسنده‌ی آن پی ببرد. آری پاسخ همگی ما بدون هيچ ترديدی به قتل منفی است.

نکته‌ی ديگری که در ذهن من آمد، تعبير «قتل مقدس» بود. اين هم باز از آن سفسطه‌های آشکار گفتاری است. راه دور نرويد، تعبير «جنگ عادلانه» آقای بوش، دقيقاً همان قتل مقدس است. برای بوش بعضی جنگ‌ها عادلانه هستند. اين جنگ‌ها جواز ايدئولوژيک دارند. قداست لازم نيست لزوماً از متن قران بيايد. برای توضيح بيشتر، دوستان می‌توانند کتاب «ناانديشيده‌ها در انديشه‌ی اسلامی» از محمد ارکون را بخوانند که بخش مفصل و مبسوطی در اين زمينه دارد.

Posted by: داريوش at November 24, 2004 3:54 PM



بعضی ها آداب بحث و نظر دادن را می دانند بعضی ها هم نمی دانند. حرف من يا به قول شما آموزشی که می گوييد برای اين دو گروه نيست. آنکه می داند می داند آنکه نمی داند و تا امروز هم نياموخته بعيد است ديگر ياد بگيرد. اما گروههايی هم هستند که ممکن است از اين گفت و گوها که گاه داغ می شود به شبهه بيفتند که لابد آنکه تندتر حمله می کند و دهان به بد گويی باز می کند حق به جانب است. حيف است که بحث را به اين کسان واگذاريم و در ميانه غوغايی که می انگيزند سکوت کنيم. به قول فردوسی بيا تا جهان را به بد نسپريم. سخن من برای اين گروه است تا بدانند که بحث آدابی دارد که آن را در هر شرايطی بايد رعايت کرد. اگر وقتی بحث تند شد حد نگه داشتيم به جايی می رسيم وگرنه در بحث های معمولی که همه با هم موافق اند و خوشحال از بحث بيرون می آيند که مشکلی نيست. ناسزاگويی هم از هر کسی برمی آيد و هنری نيست. هنر نگه داشتن حد است در بحث با مخالف. چون سوال کرديد گفتم.

Posted by: Sibestaan at November 24, 2004 3:19 PM



سلام. فكر مي كنم نگاه من به سخنان شما بسيار نزديكتر است. نگاه آقاي دخو خيلي ايده آليستي است. ولي من اين را نفهميدم كه در آغاز سخن چرا آنقدر نصيحت كرديد و آموزش داديد كه چطور حرف بزنيم و چگونه بايد نظر بدهيم و ادب را رعايت كنيم؟ راستش به نظرم...... بگذريم... من يكي كه عادت دارم همه بخواهند تربيتم كنند...

Posted by: مهر نوش at November 24, 2004 1:18 PM



سلام دوست عزيز دكوراسيون نو مبارك . اين بحث بسيار آموزنده بود هر چند متاسفانه همزاد شما كتابچه رفت . در تمامي بحث حرف هاي دخو بر دلم مي نشست و فكر مي كردم كه نتيجه نهايي حرف هاي شما همين جمهوري اسلامي ميشود است البته شما و دخو كه خوشبختانه فعلا در اين جهنم نيستيد و ما بايد بسوزيم . در هر صورت ممنون و تشكر از اين بحث جالب ///راستي كاملا حق با شماست فهم همه از حقوق بشر و ازادي متفاوت هست و بايد ان فهم ها را درك كرد فهم جمهوري اسلامي از خقوق بشر با فهم غرب متفاوت هست و به نظر جمهوري اسلامي ايران از نظر حقوق بشر دموكراسي و ازادي بهترين كشور دنياست اين ادعا را بارها بزرگان جمهوري اسلامي بيان كرده اند . اين اشكال ماست كه نمي توانيم اين را درك كنيم

Posted by: خرس مهربان at November 24, 2004 10:54 AM



سلام دوست عزيز دكوراسيون نو مبارك . اين بحث بسيار آموزنده بود هر چند متاسفانه همزاد شما كتابچه رفت . در تمامي بحث حرف هاي دخو بر دلم مي نشست و فكر مي كردم كه نتيجه نهايي شما همين جمهوري اسلامي ميشود است البته شما و دخو كه خوشبختانه فعلا در اين جهنم نيستيد و ما بايد بسوزيم . در هر صورت از اين بحث جالب ///راستي كاملا حق با شماست فهم همه از حقوق بشر و ازادي متفاوت هست و بايد ان فهم ها را درك كرد فهم جمهوري اسلامي از خقوق بشر با فهم غرب متفاوت هست و به نظر جمهوري اسلامي ايران از نظر حقوق بشر دموكراسي و ازادي بهترين كشور دنياست اين ادعا را بارها بزرگان جمهوري اسلامي بيان كرده اند . اين اشكال ماست كه نمي توانيم اين را درك كنيم

Posted by: خرس مهربان at November 24, 2004 10:52 AM



سيبستان گرامي!
ممنون . اميد كه هميشه موفق باشيد.
لينك هم اصلاح شد.
قالب هم الان خوب است.مبارك باشد.
خداحافظ.
دخو.

Posted by: دخو at November 24, 2004 3:47 AM



سلام

مهدي خان خوب اين را نوشتي و اندكي بحث را شكافتي كه از يكطرفه گويي و بي پاسخ ماندن نظرات بدر آيي .
مهدي از حرفهاي گذشته شما درباره فيلم ساز هلندي بوي قتل نمي آمد من با اين نظر كاملا مخالفم ولي اين جو ضد اسلامي چگونه بايد شكسته شود؟ راهش چيست؟

Posted by: ايران امروز at November 23, 2004 10:38 PM



انصافآ مثلِ کلاسِ درس و بحث شده اين‌جا. دست‌مريزاد می‌گويم و برايت آرزوی صبر جميل می‌کنم در برابرِ بدوبيراه‌هایی که تا حالا شنيده‌ای و بعد از اين هم، لاجرم، بايد بشنوی!

ضمنآ قالبِ وب‌لاگ خيلی زيبا شده. از متنِ آبی کم‌رنگ خيلی خوشم نمی‌آيد و به‌نظرم کمی با بقيه‌ی رنگ‌ها بی‌تناسب است. ولی به‌جز آن، بخش‌های ديگر خيلی خوب شده‌اند (به‌خصوص سيب‌های بالای صفحه!). صفحه‌ی خاکستری هم با اين متنِ جديد خيلی خوب می‌خواند! رنگ در خدمتِ مرامِ فکری!

Posted by: عليرضا at November 23, 2004 10:17 PM


 
پيوند  
نقد و نظر 17
چاپ کن
بفرست