:: مدرنيسم ايرانی: تبديل دايره به خط
:: سياست اخلاقی، سرگشتگی و رياکاری
:: شوک انتخاباتی اکتبر
:: شارون مبشر صلح
:: روياهای هسته ای ما ايرانيان
:: اجماع جهانی: بيزاری از جنگ و اشغال
:: ايران جمهوريخواهان دموکرات شده را نمی خواهد
:: معمای خشونت و اسلام در چشم برنده نوبل ادبی
:: انديشه های روز
:: پروژه پشتونیزه کردن افغانستان: تحليلی خلاف آمد رسانه ها
:: نتيجه نهايی
:: حسين شريعتمداری: مرد عنکبوتی
:: ارزش های رسانه ای سايت های اصلاح طلبان
:: آيا مدرنيسم سکولار خصلت مسيحی دارد؟
:: کنفورميسم و مدرنيسم
:: کودکانی که ديگر بزرگ نمی شوند
:: اسرائيل در همسايگی ما
:: معنای راه حل های يکجانبه
:: دموکراسی از راه زور، اشغال و خشونت عريان
:: هيچ اشغالگری دلش به حال ما نمی سوزد
:: مصدق مسلمان سکولار
:: مردان نامرئی
:: انفجار در استانبول
:: راه صلح برتر از جنگ
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
August 27, 2004  
حکمت سياسی سيستانی  
 

از صبح که خبرهای نجف را شنيده ام دارم فکر می کنم که آنچه آيت الله سيستانی کرد تنها از يک مرد خردمند متکی به حکمت شرقی برآمدنی است. او هم از نجف حمايت کرد هم قوای اشغالگر را تحقير کرد هم پوچی الدرم بلدرم های دولت دست نشانده را وانمود و هم مبارزانی را که جان بر کف با اشغالگر جنگيدند نجات داد و هم مقتدی صدر را ساکت کرد.

آنچه در گره گشايی بحران نجف اتفاق افتاد اگر به سرانگشت تدبير آمريکايی ها شده بود تا حال رسانه های غربی دنيا را روی سرشان گذاشته بودند. اما آنها ساکت اند. ساکت اند چون رسانه آيت الله نيستند. رسانه سوپر ابرقدرت هايی اند که فقط بمباران بلدند و وسيله نقليه شان تانک است.

آنچه در نجف اتفاق افتاد ضربه ای به قدرت نمايی آمريکايی ها و الدرم بلدرم های دولت متکی به اشغالگر بود. آيت الله سيستانی ممکن است نتواند خرابی های نجف را آباد کند اما نجف را و رهبری سنتی اش را و اعتبار آن را به عنوان مرکزی دينی برای شيعيان احيا کرد. آيت الله نشان داد که قدرت خارجی در برابر قدرت حقيقی داخلی هيچ نيست حتی اگر مسلح به انواع تسليحات و پشتيبانی انواع تبليغات باشد.

درخشان ترين کارآيت الله فراخوان عمومی مردم به نجف بود. او به اين ترتيب هم بر تانک ها و زورمداران غلبه کرد و هم هزاران مرد ستيهنده با اشغالگر را نجات داد: آنها اسلحه را زمين گذاشتند و بسادگی در ميان جمعيت انبوه زايران گم شدند. تا کسی آنها را به جرم دفاع از خانه و کاشانه و وطن و دين به دار مجازات نکشد. عراق به اين مردان نياز دارد. همه که نبايد واداده باشند. برخی هم بايد آماده باشند. اشغالگر هيچ توجيهی برای ماندن و حکم راندن ندارد. من به نيات سياسی مقتدی صدر کاری ندارم. اما نفس مقاومت در برابر اشغال را تحسين می کنم. و امروز حکمت سياسی آيت الله سيستانی را  و پختگی اقدام او را نيز تحسين کردم.

و آخر اينکه نجف ارض مقدسی است. حتی اگر تقدس آن را در نظر نگيريم به اندازه اصفهان و سمرقند که ارزش تاريخی و جهانی دارد. تصور کنيد که روزی آمريکايی ها اطراف ميدان نقش جهان را بمباران کنند و فقط به خود نقش جهان و مسجد شاه و شيخ لطف الله کاری نداشته باشند. آيا تحمل پذير است؟ رسانه ها چشم ما را کور کرده اند. وگرنه بايد تا حال جهان در برابر بمباران نجف چيزی گفته بود. بمباران نجف کمتر از انفجار بوداهای باميان نبود. بود؟ پس چرا هيچ کس هيچ نگفت؟

ما جهان را هنوز از چشم خود نمی بينيم. از چشم بيگانه می بينيم. تصويری از جهان جز آنچه او به ما می دهد نداريم. بيگانه است که به ما می آموزد چه چيزی اهميت دارد و چه چيزی ندارد. راستی تخريب نجف و کوچه ها و خانه ها و بازارها و مسجدهايش کمتر از تخريب پل موستار بود؟


Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
نقد و نظر

عالی بود از بس تلویزیون ما از صبح تا شب درباره مردم مظلوم نجف و حمایت تلویحی از مقتدی صدری که ایرانی را به هیچ هم نی گیرد داد سخن داده ،شنیدن و یا خواندن یک نوشتار محکم ، انسانی و مبتنی بر ارزش های شرقی که تقدس اماکن هم جزیی از ان است حس خوبی ایجادمی کند کاش روحانیون ما هم نصف ایت الله سیستانی درایت داشتند .رسانه یعنی ایجاد حساسیت کردن ، برانگیختن ولی رسانه ملی ما دست بر هر موضوع که می گذارد مردم را نسبت به آن بی تفاوت می کند و این جای تاسف است

Posted by: فریبا at August 31, 2004 11:24 AM



لذت بردم. بدبختي اينجاست كه عملكرد جمهوري اسلامي در اين 25 سال گذشته، مردم ايران را در برابر هر حمله منصفانه به سياستهاي ضد انساني امريكا هم واكسينه كرده است.

Posted by: sunluminance at August 28, 2004 12:19 PM


 
پيوند  
نقد و نظر 2
چاپ کن
بفرست