:: مدرنيسم ايرانی: تبديل دايره به خط
:: سياست اخلاقی، سرگشتگی و رياکاری
:: شوک انتخاباتی اکتبر
:: شارون مبشر صلح
:: روياهای هسته ای ما ايرانيان
:: اجماع جهانی: بيزاری از جنگ و اشغال
:: ايران جمهوريخواهان دموکرات شده را نمی خواهد
:: معمای خشونت و اسلام در چشم برنده نوبل ادبی
:: انديشه های روز
:: پروژه پشتونیزه کردن افغانستان: تحليلی خلاف آمد رسانه ها
:: نتيجه نهايی
:: حسين شريعتمداری: مرد عنکبوتی
:: ارزش های رسانه ای سايت های اصلاح طلبان
:: آيا مدرنيسم سکولار خصلت مسيحی دارد؟
:: کنفورميسم و مدرنيسم
:: کودکانی که ديگر بزرگ نمی شوند
:: حکمت سياسی سيستانی
:: اسرائيل در همسايگی ما
:: معنای راه حل های يکجانبه
:: هيچ اشغالگری دلش به حال ما نمی سوزد
:: مصدق مسلمان سکولار
:: مردان نامرئی
:: انفجار در استانبول
:: راه صلح برتر از جنگ
 
 
گفتگویی ویدئویی با آموزشکده توانا در باره زندگی و کنشگری  |:|   شهرآشوبی رسانه ای راه مبارزه با جمهوری اسلامی نیست  |:|   بخارا؛ رسانه نجبای ایرانی  |:|   توئیت هایی که می تواند شما را از کار بیندازد  |:|   واژه نامه کوچک مهاجرت، تبعید و آوارگی  |:|   فروغ در بریندیزی؛ برای ساخت فیلم کوتاه  |:|   قفل ارسطو، کلید حافظ، و ایمان آشوری  |:|   جامعه کلنگی یا ضعف تئوری تاریخی؟  |:|   رسانه، مرکز و پیرامون، وحدت و کثرت  |:|   تاریخ شفاهی رسانه: گفتگو با مهدی جامی  |:|   [بايگانیِ لينکدونی]
 
 
 
 

حلقه ملکوت
دفتر زمانه
سايت فيلم چرخ و فلک
خدا و انسان در گودر، لندن: اچ اند اس مدیا، 2011
ادب پهلوانی، تاریخ ادب دیرینه ایرانی از زرتشت تا اشکانیان، تهران: ققنوس، 1388
منطق الطیر رسانه های خرد
انشاالله طبقه متوسط را به خاک خواهیم سپرد
چرا استیو جابز ایرانی نبود؟
به سوی ضد-انقلاب آینده
در باره شریعت و عقلانیت
وبلاگ ایرانی: 60 هزار سردبیر
هند در هویت ایرانی
شبهای موسیقی در ریگستان سمرقند - ویدئو و عکس
از شهر خدا تا شهر دنیا
شراب نیشابور
سکس، جنسیت و عشق در ایران
زندگی خصوصی و عرصه عمومی، سوی ناگفته زندگی ایرانی
ورقی چند از تاریخ گل و گلفروشی در ایران
سیمین و شعر طلایی اش
کارت پستالهایی از تاجیکستان
سمرقند
فرهنگ تاجيک
چهره های فرهنگ تاجيک
تاجيکان از چشم دوربين
بهشت تقسيم شده
مثل نان سمرقندی
از سمرقند تا دوشنبه
هويت تاجيکی
لينکستان تاريخ ايران
Wong Kar Wai
HAWCA
Alan Sokal
Davlatmand and Whirling Tajik Dancers
The Prokudin-Gorskii Photographic Records
آرزو بر باد - پی‌دی‌اف
 




 
April 12, 2004  
دموکراسی از راه زور، اشغال و خشونت عريان  
 

دوست شبه قاره شناس ما محمد در يادداشتی که ذيل مدخل قبلی نوشته تلويحا اشغال عراق را به نفع اين کشور دانسته گرچه می گويد: "هيچكس موافق اشغال كشوری نيست." او استدلال می کند که همه اشغال هند را از سوی بريتانيا محكوم مي كنند بخصوص كشتارهاي مختلف در مقاطع مختلف در اين پهن-كشور را. اما می افزايد:"همين مزيتي شد براي هند تا در قرن قبلي و كنوني بزرگترين دمكراسي دنيا لقب گيرد."


پيداست که محمد اميدوار است که روزی عراق هم در اثر اشغال آمريکا به مقام مشابهی برسد اما آشکارا بگويم که من اصولا به چنين آينده ای مشکوک و بدبين ام و قياس هند وعراق را هم مع الفارق می بينم.


من هم البته مثل محمد فکر می کنم اگر در عراق دموکراسی حاکم شود آن را به قلب تحولات خاورميانه تبديل خواهد کرد چنانکه ايران هم می تواند چنين نقشی داشته باشد و يا روزگاری لبنان هم چنين اميدهايی بر می انگيخت اما من باور ندارم که دموکراسی امری وارداتی و حمايتی باشد. دموکراسی مثل هر ويژگی اصيل ديگر در نظام های اجتماعی بايد درونی باشد. و اگر درونزا بودن آن را اصل بگيريم من بی گمانم که در حال حاضر ايران شانس بيشتری برای دموکراسی دارد تا عراق.


 آمريکا ممکن است که واقعا بخواهد در عراق دموکراسی برپا شود اما حتی اگر اين تمايل واقعی باشد- که در آن ترديد بسيار است- بايد گفت متاسفانه تاريخ با ميل اين و آن شکل نمی گيرد و مسير تحولات تاريخی و اجتماعی برای رسيدن به دستاوردهای تعيين کننده آنچنان پيچيده و آهسته حرکت می کند که ميل ما در بسياری موارد فقط می تواند آرزو تلقی شود نه بيش.


در سياست آنهم در استراتژی اشغال جايی برای آرزو نيست هرچه هست محاسبه است. در وضع فعلی در عراق من هيچ مشابهتی با هند دهه 40 ميلادی که دوره استقلال هند است نمی بينم چه رسد به قرن قبل از آن که دوره استعمار هند است. من کاملا معتقدم که دموکراسی هندی يک نوع تفکر شرقی رواداری است که مردم هند نه از انگليسی های اشغالگر و مستعمره چی بلکه از فرهنگ خاص خويش آموختند. گاندی را که فراوش نکرده ايم؟ گاندی نمونه هيچ يک از تربيت شده های دموکراسی غربی نيست. گرچه اينجاها درس هم خوانده باشد.


شاهد کامل تر ماجرا پاکستان است. اگر هند نمونه دموکراسی آسيايی است پاکستان چيست؟ چرا پاکستان مدام از کودتا به کودتا غلطيده است؟ مگر پاکستانی ها کمتر از هندی ها تحت استعمار بريتانيای کبير بوده اند؟ چگونه است که هندی ها به دموکراسی می رسند و پاکستانی ها نمی رسند؟


در عراق امروز يا بايد حرف آمريکا را باور کنيم که می گويد اين کشور را آزاد ساخته است و در راه دموکراسی عراقی قدم بر می دارد يا بايد به شطرنج سياسی آن توجه کنيم که دايره نفوذ قدرت های در صحنه است. فکر نمی کنم کسی جز تبليغاتچی های دستگاه جمهوريخواهان آمريکا مساله دموکراسی برای عراق را باور کند. پس آنچه می ماند صحنه قدرت در عراق است. در اين صحنه، هم به قول محمد، "مردم اصولا بي صبر" هستند و هم "عده اي جوان مترصد بهره برداري از خامي" اين و آن. نمی توان صحنه را طوری چيد که آمريکا رقيبی نداشته باشد. چنين چيزی در عالم سياست بی معناست چنان که درخواست صبر از بی صبران.


عراق امروز صحنه مقابله قدرت هاست و قدرت هم فقط در اختيار داشتن نيروی قهريه نيست. اگر بود که آمريکا قاهر قاهران می بود. همان بی صبران همان بيکاران همان ناراضيان همان مبارزان ضد اشغال هم بخشی از قدرت اند وچنان که می بينيم آسان هم از ميدان بدر نمی روند پس قدرت شان جدی است و بايد به حساب گرفته شود.


آمريکا گرچه لقمه چربی پيدا کرده است اما آن را آسان فرو نخواهد برد اگر اصولا ببرد.


 من مشکل محمد با الجزيره را هم نفهميدم. چرا او فکر می کند که "الجزيره در خيال خام اطلاع رساني است و در حقيقت به نفع حكام خودكامه عرب كار مي كند"؟ من می دانم که در دنيای انحصارطلبی آمريکا جا برای الجزيره سخت تنگ است و آمريکايی ها نارضايتی خود را هم از آن آشکارا و از راههای مختلف بيان کرده اند. آنها فکر می کنند CNN برای همه ما کافی است و طبيعی است که وجود رقيبی قدر مثل الجزيره را آنهم در جهان عرب که از اهداف مهم آنها برای سلطه است برنتابند اما برای چه بايد ما همنظر با آمريکا باشيم؟ قدرت رسانه ای از انواع مهم قدرت است. چرا بايد آن را ارزان به آمريکا واگذار کنيم؟


Send to    Friend's Email:
Your Email : 
 
نقد و نظر

باز هم سلام

4 بار است مي خوام نظرم را بدهم ولي نمي شود! به اين هم اميدي ندارم اما داستان مور را شنيدي حالا حكايت من سده با سرعت اينترنت!!!!!!!

نوشته هاي قبلي ات را خواندم. نظرت درباره كاتب كتابچه عالي بود. هم احترام نويسنده را داشتي و هم نقدي خوب بود بر پيش داوريهاي وي.

موفق باشي.

Posted by: ايران امروز at April 14, 2004 8:50 PM



سلام
خوب است. در واقع راه نقد و نظر خوبي را پيش گرفته ايد.

Posted by: ايران امروز at April 14, 2004 8:40 PM



سلام
دوست محترمي كه اشغال هند را باعث پيشرفت اين كشور مي دانيد بهتر است كمي در باره تاريخ اديان هند و ايران مطالعه كنيد و ببينيد كه فرهنگ تسامح و تساهل كه در يكي دو قرن اخير با نام كاناليزه دموكراسي به شرق بازگشت داده شده ريشه اي عميق در تاريخ فرهنگ و اديان شرقي دارند.

Posted by: abbas at April 14, 2004 4:57 AM



سلام دوست عزيز
منهم با شما موافقم كه قياس عراق با هند قياس مع الفارق است. اگر بخواهيم بپذريم كه دمكراسي صرفا فرايندي درونزاست وتاثير عامل خارجي را نديده بيانگاريم شايد به نمونه هاي نقضي بربخوريم كه مي توانيم به ژاپن يا آلمان غربي پس از جنگ دوم اشاره كنيم.فرآيند دمكراسي در اين كشورها را ميتوان نوعي دمكراسي گلخانه اي دانست كه عامل خارجي در انها نقش بسيار برجسته اي داشت. البته بديهي است كه معلوم نيست تجويز همچو نسخه اي براي كشوري مانند عراق نتايج شفابخشي را در پي داشته باشد.

Posted by: sunluminance at April 13, 2004 4:42 PM



منم با شما موافقم که:
(( باور ندارم که دموکراسی امری وارداتی و حمايتی باشد. دموکراسی مثل هر ويژگی اصيل ديگر در نظام های اجتماعی بايد درونی باشد. و اگر درونزا بودن آن را اصل بگيريم ..))

راستی ممنونم از جواب متینی که در نظرخواهیم بهم دادین!
یه راه حل پیدا کردم که همه ملکوتیا رو سریع بتونم پیدا کنم و به کلِ حلقه لینک دادم:) عجیبه که تاحالا این به فکر نرسیده بود..خنگ نیستم ها.. ولی...یه خورده..

Posted by: زیتون at April 13, 2004 11:08 AM


 
پيوند  
نقد و نظر 5
چاپ کن
بفرست